قاشقِ چایخوری:
زیردریاییِ گیجی ست که با کوهِ نبات،
یا که با صخره ی قند،
دیدوبوسی دارد...

آه از این شیرینکار؛
که درآورده دگر، شورَش را...!

...عمقِ دریادلی ام را دریاب!

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

تو ای نگفته ترین شعر!
در گمرکِ کدام گلو، گیر کرده ای...؟

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

گم می شوم کودکانه:
در لابلای خویش
در باغیادِ تو
در بازی های بی اسم و معصوم
در کوچه پسکوچه های مکنده
در مسیرِ نون- خشکیِ کلمه ها و ترکیب های بیات
در وسعتِ هیچ های رنگارنگ
در مشقِ شب های به روزرسانی نشده
در آسمانِ استیجاریِ خانه ی مادربزرگ
در صندوقِ اماناتِ بانکِ نجوا و دردِ دل
در خاطراتِ محوِ پشه بند و پشتِ بام
در پارک های پُرخطر برای تمامِ گروه‌های سِنّی...

کم کم دارم بزرگ می شوم و بی شکل؛
زودتر پیدایم کن!
تا حلقه های رشد، حلق آویزم نکرده اند...

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

چُنین که دیدنِ وضعِ زمانه، جانکاه است:
به دیده، هر چه غبار است، توتیای من است

طبیب، از عرقِ شرم، نسخه‌ها را شست؛
ز بس که منفعل از دردِ بی‌دوای من است...

◇ کلیم کاشانی/ سده ی یازدهم

@amir1972diba

درگیریِ عجیب و غریبی ست...
درگیر با غرابتِ عطرِ نبودنت؛
عطری که با وزیدنِ موجِ شمیمِ آن،
انگار:
صدها پناهگاه، به من عرضه می شود؛
صدها پناهگاه که در جستجویِ من:
پایِ برهنه، در همه سو، پرسه می زنند...

انگار خونِ نادر نادرپور
از شیشه ی شرابِ تو، لاجرعه:
هِی نوشِ جانِ شعرِ غریبانه می شود؛
در دفترِ گلو، که ز خشکی، گسل شده...

انگار تلخیِ اَخَوان، در وجودِ تو:
بنیادِ کارخانه ی شیرین- عسل شده...

انگار بیقراریِ مستانه ی فروغ:
در تو، مهار گشته؛ به غیبت، بَدَل شده...

انگار این لجاجتِ جذاب و جالبت:
رازِ جمالِ جمله و جنگِ جَمَل شده...

سر رفتنِ سپهری از آوندِ کالبد:
در تو، بَدَل به روحِ اتاقِ عمل شده...

انگار شاملو، وسطِ شخمِ بیهقی:
تا چشمش اوفتاده به تو،
رفته ست تویِ جدول و صد باره، حل شده...

انگار سایه با شِنِلِ ارغوانی اش:
مست است از اینکه نامه ی من، چون غزل شده...

من در مسیرِ عطرِ تو، هرگز نبوده ام؛
امّا به ماندگاری اش آغشته گشته ام...
در اوجِ سرگرانیِ جانکاهِ هیچ و پوچ:
شب- مشق های عاشقی ام را نوشته ام...

ای کاش چند دولتِ سایه:
تشکیل می شد از صدقاتِ سرِ شما...!
یا هر تخاطبِ من و تو، از نهادِ خلق:
آهی کلام دار می انگیخت: "اِذ هُما"...

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

می گفت: نگو به من که این یا آن!
اسفند، خوشا میانِ تابستان!

گفتم که جنون، قواعدی دارد؛
می گفت: صدات می کنم "مَجنان"!

تکمیلِ یگانگی ست فرمانش؛
رفتم تهِ خویش، با همین فرمان

تلّی چمدان، مَصالحِ بیتم؛
آوارگی ام زمینه ی اِسکان

گفتم که شناکنان بیا تا شعر!
تا زنده شود قدیمِ آبادان

صد سورتمه در دلم سرازیر اند؛
یک شب ببَرم به ظهرِ خوزستان

تو، پشتِ تمامِ اتفاقاتی؛
در جبهه ی ابرهای پُر باران

آنقدر که غرقِ "شد خزان" بودیم:
کالسکه گذشت از بهارستان

با قافیه، جر و بحث می کردیم؛
شمشیر کشید محضِ اطمینان...

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

نقطه ای پُررنگ بُگذارید رویِ رحمتم!
با خودم چیزی نخواهم برد غیر از زحمتم!

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

شادا رصدِ رازِ نهانِ کلمات!
رقصِ دل و جان، با ضربانِ کلمات

خود، ارزشِ صد بار، روایت دارد:
این صخره نوردی ام میانِ کلمات...

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

چشم در چشم و سکوت و دست در گردن، خوش است
همزمان در چند دنیا، زندگی کردن، خوش است

شعرِ هندی، خوش قَوام آید به انگورِ عراق؛
تا خراسان رفتنِ این آبِ مَردافکن، خوش است

گریه ات هرگز نبینم؛ لیک اگر اشکی چکید:
پاک کردن، چشم را با گوشه ی دامن، خوش است

مسأله، این نیست: "بودن یا نبودن"، چون قدیم؛
با تو، قایم باشک از نوعِ ز خود رفتن، خوش است

گو: پریشان باد، خود، وزن و ردیف و قافیه!
من ردیفم با تو! این شوریدگی حتماً خوش است

نیست هر امضا و خطی، کارساز و معتبر؛
پایِ پیمان را به خونِ دل، حنا بستن، خوش است...

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba

ضربه گیرِ بیداری ست:
خوابِ دوست را دیدن؛
روز اگر بدونِ اوست:
بِه که تخت-خوابیدن...

□ امیرحسین دیبایی

@amir1972diba