ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود
وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود

**گویند سنگ لَعل شود در مقامِ صبر
آری شود، ولیک به خونِ جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دستِ غم خلاصِ من آنجا مگر شود**

از هر کرانه تیرِ دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیثِ ما بَرِ دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیایِ مهرِ تو زر گشت رویِ من
آری به یُمْنِ لطفِ شما خاک زر شود

در تنگنایِ حیرتم از نخوتِ رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیرِ حُسن بِباید که تا کسی
مقبولِ طبعِ مردمِ صاحب‌نظر شود

این سرکشی که کنگرهٔ کاخِ وصل راست
سرها بر آستانهٔ او خاکِ در شود

حافظ چو نافهٔ سرِ زلفش به دستِ توست
دَم درکش ار نه بادِ صبا را خبر شود

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمت است؟
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

#حافظ

اگر هشیار اگر مستم نگیرد غیر او دستم
وگر من دست خود خستم همو درمان من باشد

یکی جانیست در عالم که ننگش آید از صورت
بپوشد صورت انسان ولی انسان من باشد!

#مولانا

دلم جز مِهرِ مَه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد خدا را ای نصیحت‌گو، حدیثِ ساغر و مِی گو که نقشی در خیالِ ما، از این خوش‌تر نمی‌گیرد بیا ای ساقی گُل‌رُخ‌، بیاور بادهٔ رنگین که فکری در درونِ ما، از این بهتر نمی‌گیرد من این…

کعبه از یُمن قدومت عالمی را شد مَطاف
وَرنه سنگ و خشت را چندان نمی‌باشد بَها!

تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه خواهد به سر آید، شب هجران تو یا نه؟ ای تیر غمت را دل عشاق نشانه جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - رفتم به در صومعهٔ…

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد به سر آید، شب هجران تو یا نه؟
ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
رفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی‌جوید و من صاحب خانه
-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
هرجا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو
مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه
-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه نیم من که روم خانه به خانه
-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید
هرکس به زبانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه
-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -
بیچاره بهائی که دلش زار غم توست
هرچند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر «خیالی» به امید کرم توست

یعنی که گُنه را به از این نیست بهانه

#شیخ_بهایی

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب؟
که علم کند به عالم شهدای کربلا را...!

#شهریار

من که رَه بُردم به گنجِ حُسنِ بی‌پایانِ دوست
صد گدایِ همچو خود را بعد از این قارون کنم

#حافظ

آید آن روز که خاک سر کویش باشم‏
‌‏ترک جٰان کَرده و آشفتۀ رویش باشم‏

‌‏ساغر روح فزا از کفِ لُطفش گیرم‏
غافل از هَر دو جهان بستۀ مویش باشم‏

‌‏سر نهم بَر قدمش بوسه زنان تا دَم مرگ‏
مست تا صُبح قیامَت ز سبویش باشم‏

‌‏همچو پَروانه بسوزم برِ شمعش هَمه عُمر‏
‏مَحو چون مِی‌زده دَر روی نکویش باشم‏

‌‏رسد آن روز که در محفِل رندان سَرمست‏
رازدار هَمه اَسرار مگویش باشم‏

‌‏یوسفم گر نزند بر سَر بالینم سَر‏
‌‏همچو یعقوب دل آشفتۀ بویش باشم‏

#امام_خمینی