شاید دنیا تغییر نکرده بود و فقط در اثر پیری و ناامیدی همه چیز به نظر او گیرندگی و خوشرویی جادویی ایام جوانی را از دست داده بود. فقط او دست خالی مانده بود، در صورتی که آنهای دیگر زندگی کرده بودند.

سال ها گذشته بود و هر سال مقداری از قوای او از یک منفذ نامرئی بیرون رفته بود بی آنکه ملتفت شده باشد. بجز چند یادبود ناکام و یکی دو رسوایی و کوشش های بیهوده، چیز دیگری برایش باقی نمانده بود. او فقط لاشه خود را از این سوراخ به آن سوراخ کشانیده بود و حالا انتظار روزهای بهتری را نداشت.

📖 بن بست
👤 صادق هدایت

@botshekan43

ناتوانی و ضعف طبیعت آدمی چنان است که آماده است درباره دیگران به جای آنکه به خوبی فکر کند و سخن بگوید، بد بگوید و بد بیندیشد. اما انسان های کامل به آسانی هر سخنی را که درباره آدمیان گفته می شود، باور ندارند، چرا که آنها می دانند طبیعت آدمی تمایل به شر دارد و در کلماتش فریب و حیله نهفته است.

📖 اقتدا به مسیح
👤 توماس کمپیس

@botshekan43

I used to think that the day would never come
I'd see the light in the shade of the morning sun
My morning sun is the drug that brings me near
To the childhood I lost, replaced by fear

I used to think that the day would never come
That my life would depend on thе morning sun...

@botshekan43

خوشبختی وقتی به انسان روی می‌آورد که در پی آن نباشد. اما اگر به جست‌وجویش بپردازد هرگز به دستش نخواهد آورد.

? هایتای چوپان
? آمبروس بیرس

@botshekan43

If you don't learn to leave this thing alone
You'll never get to see the sun again
You won't come out on top
The seed is sown

botshekan43

اما یک نویسنده چی هست؟ در چه چیزی خودش را از دیگران متمایز میکند؟

میتوان جواب داد که یک نویسنده این ویژگی را دارد که کم و بیش گرایش دارد در خیال زندگی کند تا اینکه در واقعیت به عبارتی دیگر جهانی که او با خیالبافیاش خلق میکند برایش عزیزتر، مهم تر و واقعی تر از جهان واقعی میشود این کشش به زندگی کردن در خیال از همان کودکی خودش را در او نشان میدهد ،اما طبیعتاً فقط وقتی که بزرگ شد تبدیل به یک نویسنده خواهد شد.

و حالا چه چیزی را خواهد نوشت؟ هر آن چیزی را خواهد نوشت که به او اجازه ی بیان ویژگیهای سرشتش را بدهد. آن چیزهائی راخواهد نوشت که در زندگی تجربه کرده است آنچه که بین خودمان باشد، اعماق وجودش را تکان داده اند که او را زیر و رو کرده اند که او را دگرگون کرده اند. اما دگرگونی تا حد معینی: طبیعتش گرایش دارد به تعمق، به خیال پروری، این را نمیتوان عوض کرد قدیمیها هم این را میدانستند: «پوئت ئوت پوئر» شاعر همیشه یک کمی بچه باقی میماند. اگر به پشت سرم نگاه کنم خودم را میبینم که زیاد هم متفاوت نیستم از زمانی که بچه بودم مثل همان وقتها شادیهایم غصه هایم بیشتر حاصل
خیال پردازی هایم ست تا واقعیت خیال پردازی بنابراین، تنها وسیله ای ست که با آن میتوانم با دیگران ارتباط برقرار کنم برای همین من مینویسم برای اینکه حداقل کمی از شوری را که زندگی به من می دهد به دیگران منتقل کنم.

?برش جنگل
?کارلو کاسولا

botshekan43

انسان با ورز دادن پوچی و بطالت است که دچار غرور و تکبر خاصی می گردد و آن نشان از بی اعتنایی اش نسبت به اعمال و رفتار خوب و بد خویش است. شاید این حس برتری جویی نشات گرفته توهم و خیال باشد.

? یوگنی آنه گین
? الکساندر پوشکین

@botshekan43

بعضی وقت ها این حس را دارم که هیچوقت زندگی نکرده ام، یک شبح باقی مانده ام. با دست های خراش برداشته به نرده ای آویزان بوده ام که زندگی در آن طرفش جریان داشته، محکوم بوده ام که همیشه به آن طرف نگاه کنم بی آنکه اجازه داشته باشم که از نرده بگذرم.

بعضی وقت ها حس می کنم که قدرتم تمام شده، که کم کم از خون خالی می شوم و از هم می پاشم. آه، ای خدا، کاش می شد قبل از مرگ از این بازی جعلی بیرون بروم، از توهم و کابوس خلاص بشوم، از نرده بگذرم و زندگی کنم. آن وقت حاضر بودم هر جزایی را تحمل کنم، زندان، تیمارستان، صومعه. ببخش اگر مثل دیوانه ها حرف می زنم. گاهی به خودم می گویم که فقط عیب از من است که تسلیم نشده ام و رضایت نداده ام، که زندگی بشر همین است. و همیشه همینطور بوده و نمی تواند غیر از این باشد و باید بردبار بود.

پدران ما هزاران سال این نمایش را بازی کرده اند و بردبار بوده اند، پس من چرا نباید باشم؟ الان متاسفانه هنوز جوانم، و بنابراین شاید مشکل باشد. اما جوانی می گذرد و بعد دوره تسلیم و رضا، و بعد مرگ می آید. چه فایده که از خودمان بپرسیم: کی هستم، این زندگی چیست؟ این ها را پیش خودم تکرار می کنم، به خودم تلقین می کنم تا خودم را قانع کنم. اما روحم مخالف است. قبول نمی کند و باز خودم را در اول خط می بینم.

? دانه زیر برف
? اینیاتسیو سیلونه

@botshekan43

وقتی به این می اندیشم که میل و خواستی همواره میلیونها جوان اروپایی را تحریک و وسوسه میکند که کاری انجام دهند جوانانی که نه کسالت و ملال را میتوانند تحمل کنند و نه خودشان را متوجه میشوم که باید در وجود آنان میل و خواستی برای رنج بردن به هر قیمت وجود داشته باشد تا شاید دلیلی برای اقدام و انجام کارهای بزرگ بدست آنان دهد. آری رنج و عذاب لازم است به همین علت فریادهای سیاستمداران را میشنویم، شاهد اندوه و درماندگی بیشمار همۀ طبقات و مصیبتهای دروغین ساختگی و اغراق آمیز و شتاب کورکورانه ای برای باور کردن آنها هستیم این جوانها میخواهند که از بیرون برایشان نه خوشبختی بلکه بدبختی نازل شود؛ تخیّل آنها از قبل از این بدبختی هیولا میسازد تا قادر باشند با هیولا بجنگند. اگر این تشنگان درد و رنج آنقدر در خود احساس قدرت میکردند که نسبت به خود نیکوکاری کنند و بدون کمک دنیای خارج برای خود کاری انجام دهند، آن وقت قادر هم بودند که از درون برای خود فقری بینهایت شخصی بیآفرینند در آن صورت ابداعات آنها می توانست ظرافت بیشتر و احساساتشان طنین موسیقی لذت بخش تری داشته باشد؛ اما اکنون آنها با فریاد و فغان از درماندگی خود گوش دنیا را پُر میکنند و غالباً به طور غیر مستقیم یک احساس درماندگی به وجود میآورند که بدون آنها وجود نمی داشت آنها برای خودشان هیچ کاری نمیتوانند بکنند؛... بدین سبب است که بدبختی دیگران را روی دیوارها مطرح میکنند و آنان همیشه محتاج دیگران هستند عذر میخواهم دوستان؛ من جسارت آن را داشته ام که خودم خوشبختی ام را
مطرح کنم.
? حکمت شادان
✍️ فریدریش نیچه
@gloomyplaylist