‏نمیدونم تقصیر پاییزه، تقصیر آدمای دورمه، تقصیر پی ام اسه، تقصیر تروماهای درمان نشدمه، اما این آتیش از گور هر کدوم از اینا بلند شده، من....

فاطمه جان؟

‏درونِ حنجره‌ام قارچ‌های زهر
روییده‌ست،
دهانم از خزه انباشته‌ست
و در نگاهم
آواز حسرتی‌ست
که استخوانم را می‌ترکاند؛
ببار بر من ای ابر،
ببار که بردباری ویرانم کرده است...

همچنین برای دوستان

بعضیام رفتن پی عشق و حالو

شیشه ها ماتِ
من ماتِ نگاش
دیوونه تراز منه
معلومه از اون چشاش?