این چاووشی هم طوری می‌خواند که انگار دوربین کار گذاشته، اتفاقات را ضبط کرده و دقیقا می‌داند داستان چی است و چه اتفاقی جدیدا برایت افتاده تا دقیقا روی همان دست بگذارد و نمک را بردارد و بپاشد روی زخمت.

متاسفانه اون شبی که میخواستم به صبح نرسم صبح شد، فرداش، پسفرداش و سال پشت سال بازم صبح شد/میشه ولی تاریکی ابر سیاه کنار نمیره
اونو چیکارش کنیم آقای چاوشی عزیز.

مثل یه ابر سیاه گریه خوبه واسم
من به صبح نمیرسم خودمو میشناسم
تو سرت چی میگذره چه خیالی داری
من که حالم پیداست تو چه حالی داری
ساعت دیواری ساعت دیواری
من عزیزم رفته تو چرا بیداری
من نمیخواستم بره این کلافم کرده
زندگیمو میدم که فقط برگرده
هر دومون حیف شدیم
پی این بخت خراب
یه رکاب بی نگین یه نگین بی رکاب

ولی متاسفانه آدمیم که یکی بهم دست بزنه ممکنه ناخوداگاه بزنم تو صورتش

کاش آدمی بودم که میشد ماساژش داد

جدی ماساژ لازمم

برگردم خونه تلاش میکنم یادم نره

من دیگه فکر کنم یکم زیادی نمیزارم کسی باهام ارتباط برقرار کنه ??

بنظرم آدمایی که هرکسی از راه میرسه با خودش فکر نمیکنه راحت میتونه با یه پیام ارتباط بگیره راحت میتونه وارد جمع و دایره زندگی اون شخص بشه آدمایی که همجا پیداشون نمیشه همجا ازشون خاطره نیست خیلی خوب ارزش و لِول خودشونو میدونن و حفظ میکنن.

میخوام بزرگ شدم خوشحال بشم.