گوشه ای نشسته ام.به ته فنجان قهوه ام نگاه میکنم و روحم چنان زخمی شده است که نمی توانم تکان بخورم.به راستی که حرف هایت از ته مانده ی قهوه ام تلخ تر بودند !

تِکّ‍ـه‍ ای از مـن‍ـ!

قلبش برای این هجمه غم زیادی کوچک بود.
حال که مدتیست از ویرانه شدن قلبش میگذرد، حال که تار های سپید میان گیسوانش پدیدار شده و خستگی بر روحش رخنه کرده،بیشتر حس می‌کند هیچکس برای دیدنش زنگ کهنه خانه‌اش را نمی‌زند؛
ولی او هنوز هم خیره به در زنگاهنی‌اش، انتظار آغوش کسی را میکشد که یقین دارد هیچ گاه نخواهد آمد.
و اما این انتظار است که آدم ها را میکشد...

نانِ جو، زخم و نمک ،خونِ جگر بسیار است

سفره‌دار توام ای عشق بفرما بنشین

شکر! درجنگل ما هیزم تر بسیار است

ساقه های مژه‌ام از وزش آه نسوخت

بنویسید که اندوه بشر بسیار است