نمی‌دونه. هیچ‌کس نمی‌دونه که تو، توی داستان زندگیت، با چه جنگی درگیری. هیچ‌کس از جنگ شخصی تو، چیزی نمی‌دونه.
آدم‌های نزدیکت، در بهترین‌حالت می‌دونن که چیزی اذیتت میکنه. اما شدت ضربه‌ها؟ نه. هیچ‌کس جز تو نمیدونه.
تو می‌دونی. تو که تمام روزهات رو میجنگی و تمام‌ شب‌هات رو میبازی. گاهی انقدر ضربه‌ها مهلکه، که صبح‌، نمیتونی خودت رو از روی تخت جمع‌وجور کنی.
دردش اون‌قدر زیاده، که انگار یه تریلی ۱۸‌چرخ، از روت رد شده باشه و تمام استخون‌هات رو خورد کرده باشه. آدم‌ها؟‌ آدم‌ها نمی‌بینن چون از بیرون حتی یه خَش هم روت نیفتاده.
انگار یه گله سگ وحشی، بهت حمله کرده باشن و تمام تنت رو، تیکه‌پاره کرده باشن. از بیرون؟ حتی یه کبودی هم روی تنت نیفتاده.
تو اما میفهمی. میفهمی تحمل بعضی دردها، از تصادف با تریلی ۱۸‌چرخ و حمله‌کردن یه سگ وحشی سخت‌تره.
تو که تمام روزهات رو میجنگی و بعد، تمام شب‌هات رو میبازی.
من هم میفهمم. شاید جای کبودی‌ها و زخم‌هات رو نبینم، اما میفهمم که این جنگ، اصلا جنگ آسونی نیست.
میفهمم و از دور، بغلت می‌کنم. سفت و محکم.
و دم‌ گوشت میگم، که یک‌روزی، ما از این‌جنگ، زنده بیرون میایم. احتمالا هزاربار دیگه، تمام استخون‌هامون خورد میشه و تمام تنمون، پاره‌پوره و کبود.
اما بلاخره از این جنگ، زنده بیرون میایم.
زنده بیرون میایم و شاید سخت، اما دوباره استخون‌هامون جوش میخوره. کبودی‌ها کمرنگ میشه و می‌خندیم. واقعی.

من کتابخونه م
ی دختر خانومه کنارم نشسته،حینِ خوردنِ خوراکی صدایی ک تولید میشه از دهانش خیلی آزار دهنده س،بعد جالبه بعد از تموم شدن خوراکیش بازم سعی می‌کنه صدا تولید کنه :/

وليس الذي يجري من العين ماؤها
وَلَكِنَّهَا نَفْسٌ تَذُوبُ وَتَقْطُرُ.

وآنچه از دیده جاری می‌شود
سرشک نیست بلکه جان است
که گداخته می‌شود ومی‌تَراود.

بخوان مرا تو ای امیدِ رفته از یاد...

هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم.

‏✉️از نامه‌‌های فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان

یه روزی میام و برای همشون میگم از اونی که نترسید ، جنگید و ایستاد وقتی که اینقدر تاریک بود که دو قدمیش رو هم حتی نمی‌دید.

مردم می‌خوان بهتر شن. می‌خوان خوشگل تر موفق تر کول تر باشن. بدن بهتر پول بیشتر رفیقای ناب تر. ولی من واقعا دیگه نمی‌خوام. تموم چیزی که می‌خوام بام تهرونه و سیگار و بغل اونی که دوستش دارم. می‌خوام همون جا بمونم و از غم حرف بزنم و از شعر. اونم نگه اشتباه می‌کنم. نگه دنیا بزرگ تر از دردهای منه. نگه دلم خوشه. نگه بچه‌م نمی‌فهمم. نگه انقد ناامید نباش. همینطوری دوستم داشته باشه. من دارم توی غم می‌میرم ولی هیچ‌جوره نمی‌خوام بیام و قاطی خوشحالا شم. چون بیشتر غم‌گینم می‌کنه چون همه چیز شده برام یه خب که چی بزرگ. حس می‌کنم همه رو کلافه کردم. حس می‌کنم باید از همه دور باشم تا کسی رو اذیت نکنم.