کودکی
شبی یاد دارم که در کودکی
کمی بردم از نان مان دزدکی

به گرمی مشغول خوردن شدم
خودم. بودم هم. خدای خودم

چنان شاد و خوشحال گشتم همی
که گویی نیارزد دنیا دمی

کمی آب خوردم از آن مشک آب
برفتم به خانه روم رختخواب

به ناگاه صدایی از پشت سر
کجا بوده ای تو که ای خیره سر

چو دانست خوردم من نان او
تو گویی گرفتم من جان او

فتاده به جانم به چوب و چماق
همی دست مرا کشد سوی باغ

ببندد دستان من بر درخت
همی زد بر پشت من چوب سخت

چنان زد انگشت دستم شکست
ندیدم بدتر ز آن مرد پست

چنان زد گرز گران بر سرم
تو گویی فرو ریخت بال و پرم

زجیغ و زد داد و فریاد من
که دیدم مادر رسید داد من

بگفتا بلند شو صبح هم گذشت
همی آفتاب هم زده کوه ودشت

یار روزی در کنار گور من زاری کند.
با ‌دل افسرده با قبرم غمخواری کند.

یاد آرد روزهای. خوب و شیرین مرا.
آه با رویای. من خود را دلداری کند

چون ندارد هیچ راهی در فراروی اجل.
زین. سبب با این فراق تلخ همکاری کند.

با دل غم دیده اش هر روز و شب
اشک غم را هم درون چشم ها جاری کنند

راه دور است روزگار هم نامراد.
نیست نیما در ره معشوق همیاری کند.

روز مادر بر همه مادران سرزمین مبارک. مادرم. تا تو. هستی در کنارم
شادم و مستم و که غم ندارم

همیشه چشم به راهی و منتظر
ای چراغ امید دار و ندارم

دعای تان همیشه بدرقه راهم
بی محبت تان هرلحظه که خوارم

تو اوج عشقی برای مان هر دمی
تو ای باغ امید ای. گل سبزه زارم
30اذرماه 403??

عاشقانه
سفر بخیر خوب من ،چه بی بهانه می روی
شبیه مرد ،قصه های این زمانه می روی

تو آن همیشگی ترین،تلالویی در انزوا
چرا بسوی دشت های بی نشانه می روی

دلم به شوق بودنت بهار می سرود و بس
شکوفه می پراکنی ،پر از جوانه می روی

وعشق حرف آخر است که انتخاب می شود
نیما که می روی ولی چه عاشقانه می روی
28اذرماه403????

رفتم زکوی عافیت هشیار و مجنون آمدم
این بود راه عاشقی ،چون رفتم و چون آمدم

در وادی افتادگی ،بگرفت دست من کسی
آخر به سیل اشک خود،زان ورطه بیرون آمدم

گر آمدم سوی درت با چهره ی کاهی چه شد
این سرخ رویی بس که من با اشک گلگون امدم

در عرصه دیوانگی مدهوشم از این راه و رسم. نیما که بر عهد خودم حیران و مدیون آمدم

باران رحمت
ای خدا باران رحمت را تو مهمان کن زمین
تا که سیرابش کنی این ملک عالم را چنین

نعمت باران و بادت این همه خدمت کنند
مردم عالم همه چون شکر نعمت. می کنند

شب وصل است با دلبر مرا لب بر لب ست امشب
چه خوشتر باشد از آن روزی که دل هم مطلب
است امشب

ندارم من بجز تو همدل و هم دین و همدردی
اگر وقت طلوعت آید ای خورشید برگردی

چنانم کرده ای با خود که مجذوبت شدم هردم
ندارم من ابا از کس ندادم گوش به این مردم
20اذر ماه 403??

چو یوسف در بنه چاهی منم من
دماوندم پر از. آهی منم من

نمی دانم به دنبال چه. هستم
هراسان در گذرگاهی منم من

سر و جانم فدای خاک راهت
گواه گریه هایم خاک چاهت

بظاهر زنده ام مردم ز دوری
چو عیسی زنده ام کن با نگاهت

نگو از غم که با غم آشنایم
نگو از رنج پیچیده به پایم

دمی شادی برایم هدیه. آور
برقصایم که برخیزم زجایم

نه دل دارم نه دلداری نه یاری
نه هم کیش و نه هم دین و تباری

خوراکم شد. بتنهایی گریستن
گریزانم دگر زین. آه و زاری

چرا بر پای. لنگم می زنی سنگ
چرا عرصه نمودی بر دلم. تنگ

گناه من نمیدانم چه باشد
که با من این چنین داری سر جنگ
20اذر ماه 403????‍♀?@alilotfi47

این روزگار بی وفا رحمی ندارد بر کسی
گه شاد کند هر دلی گه رنج داده. نورسی

گه می برد تا اوج عشق گه میزند برفرق سر
حاشا ندارد یا کلا بی رو بماند چون خسی

دنیا گذرگاه غم است گر شاد باشی یا که نه
چون بگذری از این گذر تنها مانده بی کسی

مستم و دیوانه ام حال خوشم ساز کن
سفره می و‌ مل ت را به دلم باز. کن
تا تو نبودی در این محفل ومیخانه ام
رهگذری نی‌گذشت بر در ویرانه ام
حال که تو آمدی شاد نمودی دلم
غم برهاندی زمن حل شده این مشکلم

۹آذرماه ۱۴۰۳?