هیچوقت هیچوقت،حس که به یک کار جدید دارم بیان کرده نمیتانم.

|یادِ از قدیما|
#دیب

علایق و نقاط مشترکِ زیادی داریم!
بارزترین‌شان علاقه‌ی وافر به نوشتن است همچنین عکاسی…واییی نپرسید که چقدر از دیدن مهتاب و سوژه‌ی برای عکاسی ذوق‌زده می‌شویم.
یادم نرود به مطالعه هم بیش از همه‌چیز و همه‌کار علاقمندیم.
ههه نزدیک بود رسامی و علاقه به رنگ و بوم نقاشی را یادم برود.
آخر، چطور ممکن است دوتا آدم این‌قدر به‌همدیگر شباهت داشته باشد؟!

هر از گاهی جمعِ دو سه نفری و نوشیدن چای هم حال‌مان را خوب می‌کند.
عمق خنده‌های‌مان و راز چشمان‌مان را صمیمانه‌ترین رفیق‌های‌مان به ندرت می‌دانند.
دوست داریم پنهانی بمانند، ناگفته‌های‌مان.

راستش قدیما با گرفتن یک شاخه گلِ پلاستیکی از دست‌های ریزه‌میزه‌ی شاگردان‌مان هم ذوق‌زده می‌شدیم.
مهر آفریدن و مهربان بودن در ذات‌مان بود، به‌ همین دلیل استادِ مهد کودک شدیم.

یکی از عجایب این‌ست که ما دوتا خیلییی خوب یکدیگر را درک می‌کردیم، و به‌رسم خودآزاری بعضی مواقع سه، چهارتایی یک‌جا نشسته قصه‌های قدیم را بازگو کرده اشک می‌ریختیم.

در این میان «گل‌جان» همیشه اشک‌هایم را پاک می‌کرد، ناقلا همیشه دستمال‌کاغذی در دستش بود.
چون علاقه‌ی زیاد به ریمل داشتم و مواقع اساس، از گوشه‌های چشمم سرازیر می‌شدند.
دیب هم یکی در میان نگاهی به من و به دستمال کاغذی در دستش می‌انداخت و درحالی‌که اشک‌هایش را پاک می‌کرد ادامه‌ی قصه‌اش را بازگو می‌کرد.
هر از گاهی گریه و خندها‌ی‌مان با هم چاشنی می‌شدند و عجیب‌ترین سکانس را به‌نمایش می‌گذاشت.

تیم سه‌نفره‌ی‌مان خدایی زبان‌زدِ بقیه همکاران‌مان بود، ولی ما هیچ‌گاهی تنها همکار نه، بلکه رفیق و شفیقِ هرثانیه‌ی یک‌دیگرمان بودیم.
فقط کافی بود در دهلیز، صنف و یا حیاط با هم چشم در چشم شویم قهقه‌ی‌مان در فضا طنین می‌انداخت.
خدایی هر سه‌تای‌مان کمی…فقط کمی منحریف بودیم.😂💔

حالا هم بعضی مواقع همین‌طور گیلاس چایی در دستم گوشه‌ی نشسته تمام خاطرات گذشته‌ام را مرور می‌کنم.
آخر پیر شده‌ام، آلزایمیر گرفته‌ام و می‌ترسم که اگر مرور نکنم فراموشم بشود.
هرچند معتقدم روزهای خوب و ناب هرگز فراموش آدم نمی‌شود.

✍️الماس

از روز های رفته یگان قصه کرد!

SALGIRA MUBARAK

?

چند مورد در شاگردانم برایم بسیار جالب است. علاوه بر رشد همه‌جانبه آن‌ها، اینکه چگونه صحبت می‌کنند و در ادای کلمات چه مهارتی به خرج می‌دهند، همیشه توجه مرا جلب کرده است. مطمئن هستم، زمانی که والدین کلمه‌ای جدید از زبان فرزندشان می‌شنوند، چه خوشحالی بزرگی را تجربه می‌کنند. این حس برای من، به‌عنوان یک آموزگار نیز پیش آمده است. شنیدن اینکه کودک چه کلمه‌ای را و در چه موقعیتی به کار برده، همیشه برایم هیجان‌انگیز بوده است.

اما اخیراً در یکی از شاگردانم متوجه شدم که او در چندین مکالمه پیاپی، نوعی مشکل در نحوه صحبت‌کردن دارد. مدتی با خودش کار کردم، اما علت اصلی را به‌طور کامل نتوانستم دریابم. وقتی با والدینش صحبت کردم، مشخص شد که شک من بی‌دلیل نبوده است. آن‌ها درباره مشکلات پسرشان با من صحبت کردند و برخی جزئیات را توضیح دادند.

پس از جستجوی چند روزه، خواندن چند مقاله و صحبت با مشاور کودک، به همراه مطالعه یک کتاب ارزشمند، توانستم تا حدی با مشکل شاگردم کنار بیایم. این کتاب با عنوان “چرا کودکم لکنت می‌کند؟” نوشته خانم ناهید عظیمی‌راد، اطلاعات بسیار مفیدی در اختیارم گذاشت.

این کتاب به موضوع لکنت زبان در کودکان پرداخته است. از موضوعاتی که برای من جالب و کاربردی بود، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. چگونه بفهمیم که کودک دچار لکنت زبان است؟
   کودکان اغلب با تکرار پی‌درپی جملات و کلمات، کشیدن آواهای اضافی و ایجاد کشیدگی در بیان برخی کلمات، لکنت خود را نشان می‌دهند. اگر کودک حداقل سه سال را پشت سر گذاشته باشد و این رفتار همچنان ادامه داشته باشد، این یک امر غیرعادی محسوب می‌شود.
2. عوامل مؤثر در لکنت زبان
   دلایل متعددی وجود دارد که کودک ممکن است دچار لکنت زبان شود؛ از جمله عوامل ارثی، فشارهای طبیعی یا روانی که با آن مواجه است، و حتی دو زبانه بودن. با این حال، این مشکل به مرور زمان و با حمایت مناسب قابل حل است.
3. چه کمکی از دست مان بر می آید؟
   به‌عنوان والدین، اعضای خانواده یا مربی کودک، می‌توانیم نقش مؤثری در کاهش این مشکل ایفا کنیم.

• برای کودک داستان بخوانیم؛ هم به زبان خودمان و هم به زبان او.
• تمرین‌های گفتاری را بدون اینکه کودک احساس خستگی کند، به‌طور مداوم انجام دهیم.
• به احساسات کودک ارزش قائل شویم و از ایجاد هرگونه تنش یا اضطراب در او پرهیز کنیم.
• پیشرفت‌های کوچک او را تحسین کنیم و تنها به گفتاردرمانگر تکیه نکنیم.

بپذیریم که هر انسانی دارای نوعی ضعف یا خلأ است. کافی است در شرایط مورد نظر، حامی او باشیم تا بتواند بر چالش‌هایش غلبه کند.

چرا کودکم لکنت می‌کند؟
ناهید عظیمی‌راد

پ.ن: یادداشت‌های یک آموزگار
پ.ن: دیب‌نوشت

شما نمی فامین ولی بنده ره موظف کدن که بگی تو یگان حرکات موزن و مناسب که برازنده محفل عروسی است برما یاد بدی.

پ.ن:خوش داشتنی است،به امتحانش هم می ارزیده بوده

از ماه امشب عکس میگرفتیم ولی خانه داری و مصروفیت هایش از یاد ما برد.

پ.ن:عکسی از چندین شب پیش.

قدردان آن یک نفری هستم که کتاب هایم را سلامت بر میگردانه.
ولی تجربه ثابت کرده نباید به هیچکس کتاب قرض داد خواندنی باید به خودش کتاب بِخرد.

خلاص و بس.
?