روزای روشن آفتابیو خیلی دوست دارم.

خیلی وقتا سعی میکنم انتخابای درستی بکنم از چیزایی که بعدا آزارم میدن دور بمونم اما دقیقا همون کارایی و انجام میدم که نباید.

شب که میشد صدای ورق زدن کتاب، صدای قدم های آروم از اون کتاب خونه متروکه کنار جنگل شنیده میشد؛ کسایی که از کنار این کتابخونه رد میشدن اینطور میگفتن که سایه یه زنی رو میبینن که یه پیراهن بلند پوشیده و توی نور کم میرقصه. خیلیا این عقیده رو داشتن که روح یه دختر جوون بین کتابای اونجا گیر کرده.

تمایل به رفتن رفتن رفتن

دورم پر آدمای سم

اما من تو صحبتام از فعل جمع استفاده میکرد

آره