#میم

اشکال کار کجاست؛ نمیدونم!

تنهایی نه به خاطر تنها بودن بلکه به علت نبود بستر مناسبی برای به اشتراک گذاشتن چیزی که در اختیار دارید احساس میشه

دونستن همین گزاره به خودی خود می‌تونه شکل درک و برداشت‌ آدم از تنهایی رو دگرگون کنه:

اگر چیزی برای به اشتراک گذاشتن دارید پس تهی نیستید، در نتیجه از سر پوچی و خالی بودن از جایی جا نموندید

اگر فضای مناسبی برای اشتراک داشته‌‌هاتون فراهم نیست هم نشونه‌ی کمتر بودن شما و یا
مطلق بودن محیط نیست

اگر داشته‌ای دارید و به واسطه‌ی اون با دیگران ارتباط برقرار می‌کنید پس امکان اینکه دارایی‌تون رو بیشتر و بزرگ‌تر کنید
و با کیفیت بهتری ارائه‌ش کنید هست...

منظور از داشته و دارایی ثروت و قدرت و برتری‌های ویژه نیست؛ صرف وجود داشتن
شما داشته‌ است: خلق و عاطفه‌تون، جوری
که راه می‌رید، جوری که می‌خندید، مقدار
ادویه‌ای که تو غذا می‌ریزید، فیلمایی که
می‌بینید، کتابایی که می‌خونید...

تنها چاره‌ی من رستگاریه
در اوج قله خیره به افق، ریش و موی سفید
لبخندی ملیح و احمقانه، فارق ز غوغای جهان

اما نه!

تهش باز یه چیزی قلقلکت میده و اذیت می‌کنه راستش چندباری هم به داعش فکر کردم. انگار فقط همون یه لحظه‌ست که از هیجان و احساسات لبریز میشی و بووووم، تیکه‌هات می‌چسبن به محیط اطراف و تو نیستی که ببینی قاشق چنگالی که تو جیبت گذاشته بودی یه تیکه‌ی بزرگ از قلبتو به یه جایی میخ کرده...

نیستی و نمی‌بینی و نمی‌فهمی چون دیگه در قید حالا یا الان نیستی. از مُدام جستی و دیگه چیزی کش نمیاد...

راستی چرا کسی نگفت هدف به جای بهتر رفتن نیست، بلکم بیرون رفتن از این جهنمه؟

آدما حبابن.
?

#میم

به بهشت رفتن اینجوریه که بهت میگن از اینا داره، از اونا داره، اینجوریه، اونجوریه، اصلا یه چیزی میگم یه چیزی می‌شنوی...
ذوق می‌کنی و حسابی مشتاق می‌شی
بعدش بهت می‌گن اوکی همه‌ی اینا هست اما
قبل رفتن باید حافظه‌تو پاک کنیم بعد بری

میگی باشه

و اینجوری میشه که چشم باز می‌کنی راه رفتن و حرف زدن و دست‌شویی کردنو دوباره از نو یاد می‌گیری، میری مدرسه، دانشگاه شغل پیدا می‌کنی میگذرونی میگذرونی؛ اون آخرا که نور ته تونل
می‌بینی و همه چی تو کسری از ثانیه
برات مرور میشه تازه یادت میفته که
عهههه! بهشت اینجا بود...

ولی حتی نمیتونی برگردی و به کسی بگی!
?

اینم هست، وقتی که ما به یه شاهکار نگاه می‌کنیم یا با یکی از حواس پنج‌گانه ادراکش می‌کنیم، صرفا به خاطر سوژه‌ای که بهش توجه‌کردیم تحت تاثیر قرار نمی‌گیریم‌.

این نیست که چون درکش کردیم و به واسطه‌ی زیبا شناختنش بهش احاطه
پیدا کردیم به وجد بیایم، نه!

چون کسان دیگری هم هستن که سوژه رو از زاویه‌های مختلف نگاه می‌کنن و به جنبه‌ها‌ی متفاوتی از زیبایی می‌رسن که ما ازش بی‌خبریم تا اینکه خودشون با دست نشونمون بدن...

ما به وجد میایم چون یکباره به این می‌رسیم که عههه! تو ناخودگاه ما اینقدر ظرفیت درک و پذیرش زیبایی بود و چیزی نشون نمی‌داد!

تبریک به من؛
گره کور‌تر شد.

حرف خوبی برای گفتن سراغ ندارم.
همه گلایه، همه آمده از خشم، همه ترش و ریز و درشت، جویدنی و هضم نشدنی.

بین من و تاریکی دیواری نیست؛ این پنجره که مدام در تلاشم با دو دست رو به خورشید بگردانمش، این پنجره که بر دست‌ها و بازوانم سنگین است؛ هیچ خبر ندارد که خورشیدش جایی در دوردست خاموش شده و حالا آخرین ذرات پرتاب شده‌‌‌اش در فضا‌ی خالی را نگاه می‌کند.