آنکه آرزویی بود که می‌خواستی با تمام جهان در میانش بگذاری، حالا خاطره‌ای شده‌است که نمی‌توانی با خودت نیز آن را مرور کنی.

Channel : @mrzakipour

کسی که یک بار آرامش محض ناامیدی مطلق را لمس کند، دیگر هرگز نمی‌تواند دل به امیدهای گذرا بدهد.

Channel : @mrzakipour

ناگهان به قلبت دست می‌زنی و تکه‌ بزرگی از روحت را حس نمی‌کنی. مثل تلاش برای یادآوری رویایی که درونش عمیقاً خوشبخت بوده‌ای و فراموشش کرده‌ای، چیزی از تو گم شده که بدون آن هیچ‌چیز دیگر مثل قبل نیست.

Channel : @mrzakipour

عمیق‌ترین حس‌ها را در قلب خود داری؛ اما وقتی از بیرون به زندگی‌ات نگاه می‌کنی، چیزی جز یک داستان کسل‌کننده نمی‌بینی. حس می‌کنی چیزی جدا از زندگی‌ات هستی؛ تکه‌ای رویا، یک حس کوچک گمشده در دنیا.

Channel : @mrzakipour

یکدیگر را از پس کهکشان‌ها در آغوش داشتیم؛ از انتهای دو تنهایی به طول هزاران سال نوری. در هم‌تنیده و از هم دور. آشکار و ملموس مثل برخورد ستارگان؛ اما گمشده در اعماق تاریکی‌هایمان.

Channel : @mrzakipour

‏هر روز علایق کوچکت را به دور خود می‌پیچی تا از سرمای دنیای ترسناکی که در برت گرفته‌است در امان باشی؛ اما ناگهان در انتهای شب تمام رویاهای زیبا فرو می‌ریزند و تو می‌مانی و تاریکی مطلق و بزرگی که ذره‌ذره روحت را به لرزه می‌اندازد.

Channel : @mrzakipour

زیباترین خاطراتش، خواب‌های زیبایی بود که دیده بود و نزدیک‌ترین آدم‌ها به خود را در میان کتاب‌ها ملاقات کرده بود و آشناترین صحنه‌های زندگی‌اش را در میان فیلم‌های موردعلاقه‌اش دیده بود. حس می‌کرد زندگی واقعی‌اش هرگز به خودش تعلق نداشته‌است.

Channel : @mrzakipour

‏از آشتی با اندوهش بیزار بود؛ اما در نهایت مجبور می‌شد او را به جای تمام کسانی که نداشت در آغوش بگیرد و در اشک‌هایش ذوب شود.

Channel : @mrzakipour

مردمان شهرهایی که دریا ندارند، دقایق بیشتری را به آسمان خیره می‌شوند.

Channel : @mrzakipour

نیازمند باران و طوفان بود؛ صبح‌های مه‌آلود و شب‌های برفی. هر معجزه‌ای که از طبیعت بر شهر نازل می‌شد و روح غبارگرفته‌‌اش را می‌تکاند و حسی تازه را بر قلبش می‌افشاند.

Channel : @mrzakipour