صمیمی و خصوصی تر؟
قطعا غُر هم می‌زنم، می‌تونی ریکوئست بدین

پلکان دوم؟ یک قدم نزدیک تر به آن قهوه‌خانه.

پلکان اول،
باید بگویم پسرها می‌خندند و مرد ها لبخند می‌زنند‌، منتهی سخنت در ذهنم رژه می‌رود که چیزی جز مرد صدایت نزنم‌، بقول آن فرانسوی ها 'موسیو' . تو خندیدی و من از پشت شیشه‌ای چوبی نگاهت کردم، آن گاه دیگر نتوانستم زبان به دهن بگیرم و اسم کوچکت را به زبان آوردم؛ توان خیرگی در چشمانت را نداشتم، قبل از آنکه بلند شوی از آن دیار به دیواره‌ای تنگ کوچ کردم، تنها چیزی که از یادت به یاد می‌آورم آن نگاه گمراهت بود که بین شلوغی خیابان ویکتور هوگو می‌چرخید، همان پاهای کشیده و موهایِ ژولیده‌ی پاکیزه. برای اولین قدم از دورا دور نگاهت کردم، به آن قهوه خانه بازگشتی‌، راستش نمی‌دانم به تقدیر چه به گویم، شاید باید نامه‌ای بنویسم و متن را اینگونه رتب کنم: من همان سر به هوایی هستم که با ریختن قهوه بر پیراهن سفیدت، در چشمانت نگاه کردم و کت قهوه‌ای را به زبان اوردم!

رشوه ی روز را ماه می‌دهد، سبزه را خورشید به غروب می‌رساند، دستانت را او می‌گیرد و لبخندت را ایزد. چنان کنجکاوم در جست و جوی چشمانت که اگر گویی ماه ها در انتظار بمان، برای درد خویش سهل است زیرا که سال ها وقتم را از رونوشت قرض گرفته‌ام و در جست و جوی تک مانده ی خاک پایت به دنبال تناسخ می‌گردم، حال زبان به فقدان بی‌آور و از آزادی‌ات بگو، پرنده‌ای آزاد در سبزه‌ای دلدار، آیا به قلبت نشاط داده‌ای مرد؟

دلم برای زمستون تنگ شده، برف هایی که هیچوقت ندیدمش و بارونی که کم روی خودش رو به من نشون داد. اما هرچی که بود، دلتنگم، شماهم؟

٫٫ When I listen to music, you are the main character of the song.