چشمامو بستم.
تاریکی مطلقه!
قدم اولو میزارم تو مسیر؛ شاید بگی چرا تو این سیاهی؟ چون تا چشم کار می‌کنه کسی نیست، تا راه میری آخرش و نمیبینی، دلهره داری، منتظر زمین خوردنی، منتظر سقوطی..
راه برو
قدم بزن
زمین بخور
ولی..- ولی باید پاشی؛ باید چشماتو باز کنی؛ باید خاکِ رو زانوهاتو بتکونی؛
راستی!
دریا رو دوست داری؟ من براش میمیرم..
ولی اینبار..
شِنای ساحل داغ نیستن، هوا آفتابی نیست، صدای موج بیشتر گوش نوازه، سرده..
تاریکه، دریا سیاهه، موجا سفیدن؛
آخ که چقدر این سیاهی و سفیدی کنار هم قشنگن..
ولی چرا به دلم نمیشینه؟ چرا دلگیره؟ چرا سرده؟ چرا صدای موج اذیت میکنه؟
اره دریا سیاهه..
آسمون تاریکه..
چشمام بازه ولی سقوط ممکنه..
از،تیام؛

صدای درونم!
گاه گاهی مرز دیوانگی را رد میکند، تمامش میکند هر چه که هست، خودخوری میکند..
به دنبالش میگردد، به دنبال دستی که دستش را بگیرد! به دنبال آرامش است اما..
اما رام شدنی نیست!
تا زهرش را نریزد رام شدنی نیست!
شاید.. شاید این خودِ خودِ من هستم که باید دستش را بگیرم؟ دستش را بگیرم و از این پُلِ چوبیِ لَق که طنابی پوسیده دارد بگذرانمش..
میتوان گفت آن سوی پُل زیباست.. آنقدر زیبا که توصیف شدنی نیست!
اما من میرسم؟ یا سقوطی را تجربه خواهم کرد که آرامشی فراتر از آن سوی پُل دارد؟
کسی چه میداند؛ شاید فقط باید گذر کرد..
باید چشم‌ها را بست و گذر کرد.
گذری به امید سقوط!
تیام؛

?.

ببینمتون؟ @tiammusicl

بوی خون میومد!
همه‌ی پروانه‌ها مرده بودن، انگار یکی قلبشو با چاقو تیکه تیکه کرده بود..

اعماق اقیانوس..در نگاه اول مثل دریایی زیبا و کاریزماتیک، ولی وقتی به درونت شنا کردم و غرقت شدم تاریکی هایی دیدم. درست مثل تاریکی اعماق دریا و با دیدنش فقط یکچیز دلم خواست..اینکه دیگه انقدر تاریک نباشه..

اعماق اقیانوس..در نگاه اول مثل دریایی زیبا و کاریزماتیک، ولی وقتی به درونت شنا کردم و غرقت شدم تاریکی هایی دیدم. درست مثل تاریکی اعماق دریا و با دیدنش فقط یکچیز دلم خواست..اینکه دیگه انقدر تاریک نباشه..