طنابِ اتصالم با زندگی به ماننده تارِ موهایم شده است. نازک و شکننده.

کاورِ موزیک جدید سورنا یه جوری به دلم نشسته که دارم وسوسه می‌شم قابش کنم به دیوارِ اتاقم.

حُزن‌های نوبرانه آغوش به روم باز می‌کنند و من هم خسته از این تکاپوی ملال‌‌آور، می‌خزم به درونِ این عمقِ تازه، کشف‌نشده و تاریک.
خو گرفتنِ دائمی با ظلمات رو هم دوست دارم. امنه.

غم ذره ذره جمع می‌شه تو دلت، بعد یهو وقتی تکیه دادی به یخچال و منتظری چای دم بکشه میاد سراغت.

Living in a kind of dark age,
Could you light the way?

پذیرفتنِ این‌که تو خواه و ناخواه ورق می‌خوری. کتابِ بودنت نمی‌شه روی صفحه‌ی صد و شصت و هفت باقی بمونه. پوست می‌ندازی و گاهی تیزی کاغذ، حینِ همین ورق زدن انگشتت رو زخم می‌کنه. چسبِ‌ زخم‌ها قرار نیست همیشه جلوی عفونتت رو بگیره. اندوه بافتن عادتت می‌شه. لبخند،…

آدمیزاد در حصارِ تعقیراته. آدمیزاد در حصارِ پذیرشه. آدمیزاد در حصارِ احساساته.