در اوج تاریکی وجودم، نوری به موازات خوشبختی و از تار و پود سایه ها دیدم
نوری ساطع شده از تو…

تو که جای تمام قرص ها را می‌دانی و
وقتی می‌خندی
بیشتر شکل خودت می‌شوی
و اعتقادت به دریا
ماهی‌ها را
برای روضه دور هم جمع می‌کند
چرا یادت نبود
که وقتی مرا حامله بودی
کمتر گریه کنی
تا من امروز
به این حافظه‌ی بلندمدت
مبتلا نباشم

وقتی طوفان تمام شد، یادت نمی‌آید چگونه از آن گذشتی، چطور جان به در بردی. حتی در حقیقت مطمئن نیستی، که طوفان واقعاً تمام شده باشد.

اما یک چیز مسلم است؛وقتی از طوفان بیرون آمدی، دیگر آنی نیستی، که قدم به درون طوفان گذاشت.

.کافکا در کرانه.

افسوس که تمام روابط انسانی
نیاز به نوعی نقاب دارد؛
و تنهایی آخرین گریزگاه انسان های صادق است..

امشب انگار تمام غم‌های خاورمیانه برای منه‌.

یاد تو می‌وزد ولی بی‌خبرم ز جای تو.

تو چه می‌دانی...؟!
شاید من همانی باشم که بیشتر از همه دوستت دارم .نبودنت را بغل می‌کنم، سکوتت را می‌نویسم، نگرانت می‌شوم، نگرانت می‌شوم ...و روزی هزار بار خودم را لعنت می‌کنم که نمی‌توانم دلیلِ لبخندت باشم
که نمیتوانم ،که دورم...تو چه می‌دانی
پشتِ سرت چه دوستت دارم های ست :)

دیدار ما هرچند دورادور، زیباست !
دیگر پذیرفته م که ماه از دور زیباست

یا شایدم نمیخوای بفهمی