و اما نیمه شبی من خواهم رفت؛ از دنیایی که مال من نیست.
از زميني که؛ بیهوده مرا بدان بسته‌اند...

I don't know, how to feel. But someday, I might... someday I might.

نمی‌دونستم باید چه حسی داشته باشم، وقتی دست‌های سردت، آوای مرگ رو به شونه‌های خسته‌م تقدیم می‌کرد. زمانی که از درون می‌مردم و تو لبخند می‌زدی، نمی‌دونستم باید چه احساسی داشته باشم. و هنوزهم نمی‌دونم... پس بهم بگو، کلمات خرد شده‌ی بینِ ما، هنوزم هویت این پاریسِ خیالی رو به دوش می‌کشیدند؟

پاکش نمی‌کنم اما فکر نمی‌کنم دیگه فعالیتی داشته باشه. متأسفانه علاقه‌م بهش رو از دست دادم.

فکر کنم وقتشه با اینجا و تمام محتواهاش خداحافظی کنیم.

می‌خواستم انگشت‌های زخمی‌ـت رو ببوسم و چسب زخم‌های آبی روی زخم‌هات بذارم. می‌خواستم به چشم‌هات یه لبخند و به جسمت آرامش هدیه بدم. می‌خواستم روحِت رو عاشقِ این من دردمند کنم اما نشد... تو رفتی، مثل یه پروانه، قبل از اینکه من چیزی رو متوجه بشم بینِ نسیم خنک بهاري پرواز کردی و رفتی. و از ما، من موندم و اشک‌های گرم روی گونه هام. از ما، من موندم، و دستِ لرزونی که چسب‌زخم‌هایِ آبی تورو نگه داشته بود.