دست ز تو نمی‌کشم که تا وصال من دهی

“مولانا”

بوسیدمش
دیگر هراس نداشتم
جهان پایان یابد
من از جهان سهمم را گرفته بودم.

“احمدرضا احمدی”

می‌خواهمت
نمی‌دانم که بودم
که خواهم بود و چه می‌شوم..
اما می‌خواهمت تا نهایت ویرانی.

“نزار قبانی”

و‌ دست‌هایش؛
تنها دو دست ساده نه، انگار دست‌های خدا بود برای نجات.

من به تو دلباختم؛
زیرا که زخم‌هاى تو شبیه زخم‌هاى من بود.

" اجه آیهان "

تا زمستان نَگذَرَد،
گَندُم نِمی روید زِ خاک
قد کشیدن های ما،
پاداشِ جان فرسودن است.

و آدمی برخلاف آنچه گمان می‌کند، دوام می‌آورد.

پرسیدند چرا چنین بی مرز دوسش داشتی؟!
گفتم او زخم هایم را بوسید
و|رنجم| را باور کرد ...!

با من خواهی رقصید ، در توقف لحظه ها !