امیدوارم اگه اشکی ریختی؛
از شیرینیِ تموم شدنِ سختیِ راهی باشه که براش جنگیدی.

برای دلم و بی‌قراری‌هایش
والعصر می‌خوانم و
تکرار می‌کنم؛
وَ تَواصَو بِالصَّبر
وَ تَواصَو بِالصَّبر
وَ تَواصَو بِالصَّبر...

حسین‌(ع) زخم‌های روح را مداوا می‌کند،
و عباس‌(ع) کفیلِ دل‌های رنج‌ دیده در دنیاست.

کاش بغلم کنی آقا. خیلی خسته‌ام.

گرماتو نگیر ازم آخه خاک سرده..

باید یک مکانی باشد؛ هر مکانی، حتی یک مکان خیالی؛ تا بتوانیم به آن‌جا برویم و از نو زاده شده برگردیم.

قربونِ شیش‌گوشه‌ء قشنگت، آقای من.

منو به حرمِت راه دادی؛ ازت ممنونم..

اسماتونو، هرحرفی دارید
بگید اینجا تو حرمِ مولا می‌خونم.