از این به بعد با ادامه‌ی همین چنل، این‌جا فعالیت می‌کنم و اعضای این‌جا تا جمعه‌ی هفته‌ی بعد -۲۱اُم- پاک می‌شن.

Telegram

چـکامـُح

«‌هرچه مسکوتم‌ همان اندازه در شعر آمدم.»

«خراب‌حالی ما لشکری نمی‌خواهد
بس است آمدن و رفتن نفس ما را.»

[ صائب تبریزی ]

«‌ز بس فتاده به هر گوشه پاره‌های دلم،
فضای دهر به دکّان شیشه‌گر ماند.»

[ طالب آملی ]

«صبر می‌کرد مدد، حوصله می‌داد امید،
هرگَه‌ام رشته‌ی جان نیم‌ گسل می‌گردید.»

[ طالب آملی ]

«نمردنم ز فراقت، ز سخت‌جانی نیست؛
امید وصل در این ماجرا گلوگیر است.»

[ شریف کاشی ]

«گر بماندیم زنده، بردوزیم
جامه‌ای کز فراق چاک شده
ور بـمردیم، عـذر ما بپذیر
ای‌بسا آرزو که خاک شده.»

[ فخر دهراجی‌ ]

فضای سینه مزار هزار امّید است؛
که خفته است به هر گوشه‌ای تمنایی...

[ شفایی اصفهانی ]

دامن تو گرفته دستم را، بسپارش مرا رها نکند...

[ لاادری ]

سینهٔ پرحسرتی دارم که از اندوه او
تا به نزدیک لب آرم خنده را، شیون شود...

[ نظیری نیشابوری ]

تهی‌ست سوزن امید ما ز رشته‌ی آه
ز تار اشک مگر چاک پیرهن دوزم...

[ طالب آملی ]