کومان همیشه فیکسم میکنه.

تنها انگیزه‌م برای انجام دادن کارای روزمره اینه که جوجه‌م خوشحال باشه، گردش بره، بیاد روزشو برام تعریف کنه، براش لباسای جدید بخرم و خونه‌شو خوشگل کنم و احساس امنیت و خوشحالی کنه.

مدتی میشه که دیگه برای چیزی خیلی ذوق نمیکنم. هنوز ذوق میکنم، ولی نه اونجوری که توی یک لحظه حس کنم چه چیز شگفت‌آوری جلوی روم قرار گرفته. فکر میکردم مشکل از منه که دیگه ذوق بزرگی ندارم، که ذوقی به مقدار زیاد درونم قل قل نمیجوشه... هنوزم نمیدونم مشکل از منه یا نه... فقط فهمیدم چیزی که آروم آروم بیاد و رقص کنان بچرخه و جای خودش رو پیدا کنه، موندنی‌تر از ذوقیه که یهو میاد و یهو میره...

بازگشت همه به سوی جودی است.
•blub

کتاب "تنهایی پرهیاهو" خط به خطش هزاران فکر و احساس متفاوت بهم میده. عملاً دارم با بخش‌های مختلفش پی در پی زندگی میکنم و میمیرم. جداً نمیدونم همچین داستان پر و پیمونی چجوری توی ۱۰۰ صفحه به این زیبایی و تمیزی نوشته شده...

آدم‌ها مثل برگ‌های درخت خزان زده اینجا رو ترک میکنن-

من از کسی که فقط نسکافه میخورد و بقیه‌ی شکل‌های قهوه براش خیلی تلخ بود، رسیدم به کسی که آیس لاته رو بدون هیچ چیز شیرینی میخوره.
ترسناکه.

لطفاً یک بار برای همیشه به من بگید کاربرد بند عینک چیه چون خیلی دارم وسوسه میشم یکی بگیرم ولی نمیدونم به چه دردم میخوره.?

من بعد از اینکه گند زدم، برای دلداری دادن خودم: اشکال نداره عوضش خوشگلم.
(از درون گریه میکند)

❗️این پیام رو فوروارد کنید تا توی فولدر بذارمتون.
« برای ثبت نام کلاس‌های داستان نویسیم»