چه خاکی گرفته میزم...

دیرگاهی است که در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است.
بانگی از دور مرا می‌خواند
لیک پاهایم در قیر شب است
رخنه‌ای نیست در این تاریکی:
در و دیوار به هم پیوسته.
سایه‌ای لغزد اگر روی زمین
نقش وهمی است ز بندی رسته.
نفس آدم‌ها
سر بسر افسرده است
روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است.
دست جادویی شب
در به روی من و غم می‌بندد
می‌کنم هر چه تلاش،
او به من می‌خندد.
نقش‌هایی که کشیدم در روز،
شب ز راه آمد و با دود اندود.
طرح‌هایی که فکندم در شب،
روز پیدا شد و با پنبه زدود.
دیرگاهی است که چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است.
جنبشی نیست در این خاموشی
دست‌ها پاها در قیر شب است.
- سهراب سپهری

لامتت انت ولا أنه احتییت لچن الأیام ماتت مظفر النواب

أنّ الراحة لا تعني أن أعيش
حياة جميلة بل تعني إفراغ رأسي من
كل شيء يزعجني

قبلنا وقتی احمد محمود می‌خوندم، وقتی یه‌جایی آدرس می‌داد با ذوق می‌رفتم از مامانم می‌پرسیدم که مامان این کجای اهواز می‌شه؟
یه مدت بعدش وقتی می‌خوندم، دیگه خودم می‌فهمیدم داره کجا رو می‌گه...
الان امروز که داشتم کتاب همسایه‌ها رو می‌خوندم، دیدم آدرسی که داره می‌ده، پاتوق خودمه...
منتها سال ۱۳۴۵!
۶۰ سال پیش شخصیت اصلی رمان احمد محمود دقیقا همین‌جایی که من نشستم و دارم کتابشو می‌خونم، با دوستش نشستن ماهی گرفتن و رطب خوردن! زیر همین پل سفید.

کتاب صوتی «قلعه‌ی مالویل» رو دارم گوش می‌دم، یکم مونده ازش. کتاب قشنگیه پیشنهادش می‌کنم.

کتاب صوتی «قلعه‌ی مالویل» رو دارم گوش می‌دم، یکم مونده ازش.
کتاب قشنگیه پیشنهادش می‌کنم.