#پیام_روز

۵ اسفند ۱۴۰۳
۲۳ فوریه ۲۰۲۵

به منظور سفید کردن زغال، شستن آن با شیر روش احمقانه‌ای است؛ با این روش، شیر هم سیاه می‌شود. باید زغال را تا حدی که از حرارت سرخ شود داغ کنید و این فرآیند را ادامه دهید تا به خاکستر سفید تبدیل شود! خاکستر سفید برای همیشه خاکستر می‌ماند. به همین ترتیب، ذهن تاماسیک (کودن و نادان، که رنگ سیاه نماد آن است) بایستی با فرآیند انضباط یا حرارت‌دهی معنوی دچار دگرگونی شده و به مرحله‌ی راجاسیک (سرخ، یا فعال و پرشور) و سپس به مرحله‌ی ساتویک (سفید، یا آرام و پرهیزگار) برسد. سیاهی و سرخی با خصلت‌های طمع و شهوت تولید می‌شوند. درمان منظم با داروی کنترل نفس (نیگراها)، شما را از این خصلت‌ها درمان می‌کند.
روزها و مناسبت‌های مقدس به عنوان روزهای افتتاحیه برای آغاز درمان تعیین شده‌اند. متون مقدس، دارو را می‌ستایند و روش مصرف آن را شرح می‌دهند. زندگی قدیسان، شما را تشویق می‌کنند که آن [درمان] را جستجو کنید و با آن خود را نجات دهید. از طریق اینها، انسان می‌تواند از سطح حیوانی به سطح انسانی و از سطح انسانی به جایگاه الهی صعود کند!

-باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۹ مارس ۱۹۶۷.

@GeethaVahini

#Shiva🔱

Dhim Dhim Dhimi Dhimi Natana Shiva;
Tandava Keli Vilasa Shiva;
Leela Manusha Vesha Shiva;
Lingodhbhavakara Sai Shiva (Atma);
Sai Shiva Hara Bala Shiva.

@SaiBhajanGV

#پیام_روز

۴ اسفند ۱۴۰۳
۲۲ فوریه ۲۰۲۵

بسیاری از افراد با روحیه‌ای خرده‌گیرانه می‌پرسند: «صرف این مقدار روغن حیوانی و دیگر مواد به عنوان قربانی در آتش یاگناها و یاگاها چه فایده‌ای دارد؟» هدف تنها برای کسانی که از حقیقت باطنی آگاهند، روشن خواهد شد. کشاورزی زمین خود را شخم می‌زند و کیسه‌ای از بذر برنج را بر آن می‌پاشد. برای ناظر ناآگاه، این ممکن است هدر دادن دانه‌های گرانبها به نظر برسد. اما کشاورز می‌داند که در زمان مناسب، محصول صد کیسه برنج را برداشت خواهد کرد. به همین ترتیب، قربانی کردن روغن حیوانی و دیگر چیزهای گرانبها در یاگنا همراه با مانتراها، در زمان مناسب، مزایای بی‌شماری را پدید خواهد آورد. مردم ممکن است تنها آنچه قربانی می‌شود را ببینند. ولی از مزایایی که در پی خواهد آمد، هیچ دیدگاهی ندارند. باید دانست که تنها ایثار (تیاگا) امروز، می‌تواند به بهره‌مندی (بهوگا) فردا بیانجامد. هنگامی که قربانی با دلی سرشار انجام شود، بازده نیز به همان اندازه فراوان خواهد بود.

-باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۳ اکتبر ۱۹۸۹.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۳۰ آذر ۱۴۰۳
۲۰ دسامبر ۲۰۲۴

انسان‌ها در روش‌های گوناگون پرستش خداوند تخصص یافته‌اند. انبوهی از آداب، مراسم، سرودها، اعیاد، روزه‌ها، نذرها و زیارت‌ها وجود دارد. اما بهترین شکل پرستش، آن پرستشی که فیض الهی را در گستره‌ای پهناور به ارمغان می‌آورد، اطاعت از اوامر خداوند است. مدح و ثنا، ستایشی بی‌کیفیت ‌است! قرار دادن خدا در فاصله‌ی بسیار زیاد از خودتان و ستایش او به عنوان دانای مطلق و قادر مطلق، او را خشنود نخواهد کرد. نزدیکی و قرب و خویشاوندی با خداوند را پدید آورید. او را با اطاعت، وفاداری، فروتنی و پاکی به دست آورید. زندگی خود را ساده کنید؛ وظایف روزانه را با عشق و همکاری متقابل سرشار کنید. نسبت به خطاها و اشتباهات دیگران مدارا داشته باشید. با همدلی و درک به آنها نگاه کنید. در هر شرایطی آرام و بدون آشفتگی باشید. آن وقت شما می‌توانید شاد باشید و کشور هم شاد خواهد بود. گرایش‌های شما رها از خودپسندی و احساسات شما لطیف خواهد بود. حسادت، نفرت و کینه‌توزی نمی‌توانند به دژ ذهن شما راه یابند، جایی که دلسوزی، خیرخواهی و قدرشناسی نگهبانی می‌دهند!

- باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۱۲ می ۱۹۷۰.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۱۹ دسامبر ۲۰۲۴
۲۹ آذر ۱۴۰۳

برای به رسیدن به حس رضایت‌مندی، دو مسیر وجود دارد، پرارتانا (نیایش) و دیانا (مراقبه). نیایش از شما یک التماس‌کننده به درگاه خداوند می‌سازد، و مراقبه خدا را بر می‌انگیزد تا به سوی شما نازل شود و به شما الهام ‌می‌بخشد که خود را تا [جایگاه] «او» بالا ببرید. این سبب می‌شود که شما به هم نزدیک شوید، نه اینکه یکی در سطحی پایین‌تر باشد و دیگری در سطحی بالاتر قرار گیرد. دیانا شاهراهی برای رهایی از اسارت است، اگرچه با نیایش نیز همین ثمره را به دست می‌آورید. مراقبه پس از مهار خواسته‌های حواس به تمرکز نیاز دارد. شما باید در مقابل چشم درونی خود، شکل [الهی] را تصور کنید که تصمیم گرفته‌اید بر آن تعمق کنید، یا اینکه می‌توانید مراقبه روی شعله‌ی شمع را انتخاب کنید - شعله‌ی ایستا و بی‌جنبشی از نور. آن را طوری تصور کنید که از همه سو می‌گسترد و بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود. همه را در بر می‌گیرد و در شما رشد می‌کند تا جایی که دیگر جز نور چیزی وجود نداشته باشد. در شکوه آن نور فراگیر، همه‌ی نفرت‌ها و حسادت‌ها، که از سلاله‌ی اهریمنیِ تاریکی‌اند، زدوده خواهند شد. بدانید که این نور در همگان هست. حتی کسی که شما با آنها به عنوان بدترین رقیب خود رفتار می‌کردید، همان نور را در ژرفای دلش دارد!

-باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۲۲ ژانویه ۱۹۷۶.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۱۸ دسامبر ۲۰۲۴
۲۸ آذر ۱۴۰۳

امروزه انسان از قدرشناسی، که یکی از ضروری‌ترین خصلت‌ها است، بی‌بهره است. او کمکی که دیگران به او کرده‌اند را فراموش می‌کند. انسان تا زمانی که زنده است باید برای کمک‌هایی که از دیگران دریافت کرده قدرشناس باشد.
دو چیز هست که شما باید فراموش کنید: کمکی که به دیگران کرده‌اید، و آزاری که دیگران به شما رسانده‌اند. اگر کمکی که انجام داده‌اید را در خاطرتان نگه دارید، همیشه در ازای آن توقع چیزی خواهید داشت. یادآوری آزارهایی که دیگران به شما رسانده‌اند نیز حس انتقام در شما پدید می‌آورد. شما باید فقط کمک‌هایی که از دیگران دریافت کرده‌اید را به خاطر بسپارید. کسی که این خصلت‌های مقدس را داشته باشد، یک انسان ایده‌آل است.
در این دنیای سطحی و گذرا، انسان همیشه آرزومند آرامش و امنیت است. اما پول، تحصیلات، مقام و موقعیت، و آسایش جسمانی نمی‌توانند آرامش و امنیت ایجاد کنند. آرامش از دل سرچشمه می‌گیرد. انسان تنها زمانی می‌تواند آرامش و امنیت را تجربه کند که دل او سرشار از عشق باشد. عشق خداست، عشق طبیعت است، عشق زندگی است، و عشق ارزش حقیقی انسان است. انسان بدون عشق، معادل با جسد است. شما باید یک زندگی آکنده از عشق را در پیش بگیرید. حتی بدترین دشمنان‌تان را دوست داشته باشید.

- باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۱۸ مارس ۱۹۹۹.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۲ مهر ۱۴۰۳
۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴

انسان در این دنیا تولد می‌پذیرد ولی هدف از تولد خود را درک نمی‌کند. او با فراموش كردن آن هدف، خود را ارباب «طبيعت» قلمداد می‌کند و در نخوت نابخردانه‌ی خود، الوهيت خود را از یاد می‌برد. او قادر به تشخیص این امر نیست که این طبیعت است که فراهم می‌کند یا باز می‌ستاند، برکت می‌دهد یا مجازات می‌کند، و این‌که طبیعت، دارای نوسان‌های گسترده است. طبیعت بر همه‌ی جنبه‌های زندگی حاکم است. انسان در درگیری عمیق خود با دغدغه‌های دنیوی، تمایل دارد الوهیت خود و آنچه که به طبیعت مدیون است را فراموش کند.
همه چیز در آفرینش در نزد خداوند یکسان است. خداوند در همه‌ی آنها نهفته است. از این رو، خدا و طبیعت را نباید به عنوان موجودات متمایز در نظر گرفت. آنها به طور جدایی‌ناپذیری، مانند شیء و تصویرش، به هم مرتبط هستند. ولی انسان با نگاه بیرونی به طبیعت، آن را کاملا فیزیکی می‌داند و می‌پندارد که هدف و مقصود از آن، تامین امکانات مورد درخواست اوست. طبیعت بهترین معلم برای انسان است. هر شیء، هر فرد، هر لحظه در حال دادن درس‌هایی از انواع مختلف به انسان است. این حقیقت، از روزگاران خیلی قدیم، توسط اهالی بهارات (هندوستان) تشخیص داده شده است. این ویژگی اصلی فرهنگ مقدس بهارات است.

- باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۳ سپتامبر ۱۹۸۸.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۱ مهر ۱۴۰۳
۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴

هر جا که هستید با تمام وجود خدمت کنید. این‌گونه در نظر بگیرید که هنگام انجام خدمت، در حال خدمت به خودتان هستید و نه به دیگران. این به شما رضایت نفس (Atma-trupti) خواهد بخشید. شما باید ارزیابی کنید که آیا در انجام خدمت، رضایت نفس به دست می‌آورید، یا اینکه سعی دارید خودنمایی کنید. اگر خودنمایی در خدمت وجود داشته باشد، هیچ شادی واقعی از آن نمی‌توان تجربه کرد. منیت از بین نخواهد رفت. و بدون از میان برداشتن منیت، شما نمی‌توانید سرور معنوی را تجربه کنید.
تجسم‌های ذات الهی! وضعیت جهان امروز، رعب‌آور و وحشتناک است. به هر طرف که روی بگردانید، ترس به مقابله‌ی شما می‌آید. چه در خانه بمانید یا به خیابان بروید، چه با قطار سفر کنید یا در جاده پیاده راه بروید، ترس به سراغ‌تان می‌آید. جهان در ترس پیچیده شده است. برای از بین بردن این ترس، باید نسبت به خداوند به عنوان تنها پناهگاه، ایمان محکم پیدا کنید. با کنار زدن همه‌ی ترس‌ها، کار خود را با شهامت و قاطعیت ادامه دهید و بدون هیچ گونه نگرانی در انجام کارهای خدماتی غوطه‌ور شوید!

- باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۱۹ نوامبر ۱۹۹۰.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۳۱ شهریور ۱۴۰۳
۲۱ سپتامبر ۲۰۲۴

بدن انسان از کارما (عمل) ساخته شده است. در نتیجه، متن‌های سپنتا انسان را به عنوان کارماجا توصیف می‌کنند، یعنی او که در نتیجه‌ی کنش زاده شده است. همه‌ی کنش‌هایی که انسان با اندام‌ها و ارگان‌ها انجام می‌دهد، به وسیله‌ی الوهیت ممکن شده است. از این رو، انسان باید همه‌ی کنش‌ها را مقدس بداند. اما هر کاری که انسان انجام می‌دهد، با انگیزه‌ی منیت، سودشخصی، و با آرزوی نتیجه‌ی آن کنش است. برای لذت بردن از نتیجه‌ی کنش‌هایی که با چشم‌داشت پاداش انجام می‌شوند، انسان دوباره زاده می‌شود! گیتا می‌گوید: کارمانو باندینی مانوشیا لوکا (کارما عامل محدودیت در این دنیای انسان‌ها است). انسان به کارما محدود شده است. هنگامی که کنش‌ها به عنوان پیشکش به خداوند انجام می‌شوند، تقدیس می‌شوند. همه‌ی اعمالی که برای انسان طبیعی هستند، باید توسط رهپوی معنوی به کارما یوگا تبدیل شوند. تمایز بین کارما و کارما یوگا باید به روشنی درک شود. کنش‌هایی که خودخواهانه همراه با خودپسندی و چشم‌داشت به نتیجه‌ی کنش انجام می‌شوند، کارمای محدودکننده‌ هستند. کنش‌هایی که بدون خودخواهی، بدون منیت و هیچ گونه انتظار پاداش انجام می‌شوند، تبدیل به کارما یوگا (کارمایی که یگانگی با الوهیت را به ارمغان می‌آورد) می‌شوند.

-  باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۱۹ نوامبر ۱۹۹۰.

@GeethaVahini

#پیام_روز

۲۷ شهریور ۱۴۰۳
۱۷ سپتامبر ۲۰۲۴

سقراط مردان جوان را دور خود جمع می‌کرد و برای آنها شرح می‌داد که چگونه‌ می‌توانند به کنکاش در این باره که چه چیزی گذرا و چه چیزی ماندگار است بپردازند. او به آنها گفت که فقط افراد دارای سرسپردگی و تعهد حق دارند قدرت را به دست بگیرند. یک فرمانروا باید به حقیقت پایبند باشد و قدرشناسی خود را نسبت به خداوند نشان دهد. او نباید از منیت باد کند و قادر مطلق را از یاد ببرد. کسانی که تعالیم سقراط را دوست نداشتند، به او اتهام زدند. وقتی او به اعدام محکوم شد، انتخاب کرد که با نوشیدن جام شوکران از دستان شاگردانش بمیرد. او قبل از مرگش به شاگردانش گفت که هیچ کس نباید در حالی بمیرد که بدهی پرداخت‌نشده داشته باشد. او به شاگردی گفت که یک خروس به یکی از دوستانش بدهکار است و از او خواست که آن تکلیف را به انجام برساند. حضرت محمد قبل از وفات به مریدانش گفت که پولی که به یک شتردار بدهکار بوده بایستی قبل از فرارسیدن لحظه‌ی وفاتش پرداخت شود. پرداختن بدهی‌ها، یک تکلیف درستکارانه قلمداد می‌شود. هاریش‌چاندرا همه چیز را به خاطر احترام به قولی که داده بود فدا کرد. همه‌ی مذاهب بر عظمت حقیقت، فداکاری، و وحدت، تاکید دارند.

-باگاوان شری ساتیا سای بابا، ۲۵ دسامبر ۱۹۹۰.

@GeethaVahini