اگه وقتی یکی میخوری دوتا نزنی،
فردا روز یکی میزنی، چهارتا میخوری
اینه قانون درست

- در کنار بوته‌ام.
کوچه‌ای هم‌رنگ باد،
یک سبد آواز قمری
کُنج، هم غمگین و شاد.
لابه‌لای ماسه‌ها، آب چشمک میزد
نغمه‌ای از قوم دود، رود نزدیک من است.
چند قطره بوی ماه، روشنیِ روی سرم؛
شرط بستم نور می‌آید، می‌آید چمن.

-قالب شعر نو-

- یاد از یاد گذشت
ماه چون پروانه بود
ناگهان خاموش شد
او که نور خانه بود

دائما می‌جوشد هِی
قلب در غوغای او
در سرم نفرین و بس
در دلم رویای او

ناظری از دور تو؛
جان که بر لب می‌رسد
بر دلم آگاه، او
اخر شب می‌رسد

می‌رسد وقت کَریه
می‌رسد وقت عذاب
می‌رسد وقتی که لب خشک‌است
چون جام شراب.

یاد از یاد گذشت
به کجا گیرم شتاب
او نمی‌آید دوباره؛
بودنش دیدم به خواب...

-قالب شعر چهارپاره-

- مثل یک باد که در آینه‌ام.
بر لبم جاریِ رود.
چُرت آفتابم به روی چمنی، مثل یخ، که به او تابیده نور.
جویباران نغمه‌ای آهنگین
کوی یاران قلب یک خاطره‌است
سبد سبزی که از نو ساختم، جان گلبرگی که چشمک میزند.
بازی شبنم به روی قلب گل، بازی نبضی که از نو باختم.
با ستاره گرمی و گاهی، چشمک میزنی.
فاش شو تا من بدانم قلب از نو یافتم.

-قالب شعر نیمایی-

- جالب آن‌است که یادم نکنی
پر از اندوهم و شادم نکنی.
حیف آن‌است که حوای جهانی اما؛
یک سبد گل را نصیب حال آدم نکنی.

بی‌سبب نیست که از سرمای دِی آزرده‌ای؛
تو نگاهی به دل گرمی که دادم نکنی.
از تو و بی‌مهری‌ات نقل است و درد دل زیاد؛
قفل دل را نگشایم چای تا دم نکنی.