خسته‌م
کاش این بغض مضحک بدون قلب درد میشکست و یه امشب رو راحتم میذاشت

شکوفه‌ی بهاری من، از آخرین باری که دیدمت یک سالی میگدره و روزهام خیلی سخت‌تر میگذرن. قلبم خیلی بیشتر درد میگیره... دردهای عصبیم بعد از تو خیلی بدتر شدن و دوباره دارن کفریم میکنن... نمیگم تقصیر توئه، ولی به خاطر توئه.
پرتقال من که دیگه نشد بغلت کنم، بدون مدت‌هاست منتظر کسی‌ام که نمیاد، منتظر تویی‌ام که دیگه پیدات نمیشه و تموم وجود من و اطرافیانم رو در هم میشکنه.
روحت رو توی تک‌تک ماها بعد از ترک کردنمون دمیدی، ولی این بخش از وجودم که ازت دل نمیکنه یکم زیادی دردناک شده... روح به اون زیبایی برای هزار تیکه شدن یکم زیادی دردناک نبود؟ نمیشد توی جسم خودت میموند تا شاید ما هم یکم آروم‌تر باشیم؟

حتی نمیدونم دلتنگ چی‌ام
حتی نمیدونم دیگه برای چی کلافه‌م و برای کدوم صدا و خاطره‌ی توی مغزم گریه میکنم
نمیتونم بفهمم بهانه‌ست یا تمامش درده
نمیتونم بفهمم این بادی که میوزه تویی یا فقط یه محرک برای بدتر کردن حالم...

یک لحظه حس کردم توی شمالم، محیطش دقیقا خیابون هنر بود

با این استایل باید uh oh برقصم

البته گهگداری

انقدر خسته‌م که معاشرت با آدم‌ها الان یه نه‌ی گنده‌ست.

حرص خوردنم دلیل داشت خوب میدونی

ویوستسنسنسحس :")