یه چیزی باید باشه که تو رو به زندگی سنجاق کنه. یه جایی، یه دلیلی،یه آدمی....

‌ ‌ ‌‌‏‌‌‌‌‏بلند می‌خندید، گویی که غمی را پنهان میکرد.

‌بحث این نیست ک ادم منطقی‌ایم، اینه که نمیخوام احساسی باشم؛ میفمی؟!
با گریه گفت.

دیدم وقتی تنها میرم کافه و چند دقیقه به شکاف کوچیک کنار میز زل میزنم و همه افکار مسخره هجوم میاره به مغزم، یاد گرفتم این صداها و فشارارو چجوری کم کنم، دیدم اندازه قبل نه میخندم نه شادم نه بهم خوش میگذره، دیدم دارم تو سکوت ادامه میدم، دیدم تو اضطراب و ترس بزرگ شدم و بزرگ شدم!

چشم به هم زدیم دیدیم ۲۰ سالمون شده، حالا دیگه یاد گرفتیم وقتی سرمون شلوغ شده، وقتی درگیر کاریم، وقتی باید بدو بدو بکنیم، وقتی باید غمامونو نادیده بگیریم، چجوری ادامه بدیم.
یاد گرفتیم روزای سخت و مهم زندگیمون، تنها باشیم، روزی رو که میخوایم جشن بگیریم، تنهایی جشن بگیریم.
یاد گرفتیم همه قرار نیست مثل ما فکر کنن، قرار نیست اعتقاداتشون مثل ما باشه، قرار نیست همه عالم و ادم مارو قبول داشته باشن.
یاد گرفتیم وقتی خسته ایم چیکار کنیم که خوابمون ببره، وقتی دلمون گرفته با چه آهنگی خودمو آروم کنیم، وقتی ناراحتیم چیکار کنیم که گریه کنیم تا سبک بشیم، موقع پیاده روی چی میتونه بهمون انرژی بده.

تا آخرین روز عمرم با شنیدن اسم کنکور، قلبم ترک برمیداره و استرس تموم وجودمو میگیره!

بخوام حالمو توصیف کنم
اینجوریه که : ۶ ساعت تمام کاری رو انجام دادم که فوبیام بوده و الان نه تنها نفس کشیدن برام سخته ، حتی چشمامو نمیتونم باز نگه دارم

آدم به یه سنی که میرسه، یه قبر میکنه، آرزوهاشو میریزه توش و خاک میریزه روش، میشینه بالا سر قبرش و نگاه میکنه و اشک میریزه، یکم که میگذره حتی حال سوگواریم دیگه نداره فقط با تعجب به مرگ روزاش نگاه میکنه، گیج و منگ!

یه کلمه از یه آهنگ کافیه تا کشیده بشی تو خاطره اولین روزی که اون اهنگو باهم گوش دادید!

از ما که گذشت ولی با بقیه بِه از این باش