راه و رسم انقراض من این است:
دائم امید کوچکی پیدا می‌کنم، دل به آن می‌بندم،
و منتظر می‌مانم ناامیدم کند.

من از کجا می آیم
که این چنین به بوی شب آغشته ام
~ فروغ فرخزاد

‏تقصیر خودمونه.
خیلی جدی گرفتیم؛ حرف‌ها رو، قول‌ها رو، آدم‌ها رو، حتی دنیا رو.

7:00

دلم می‌خواست خانه‌ات باشم که از خستگی‌هایت به من برگردی.

خوش باش که ظالم نَبَرَد بار به منزل.

باش تا نفرینِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادرانِ سیاه پوش
داغ دارانِ زیباترین فرزندانِ آفتاب و باد
هنوز از سجاده ها
سر بر نگرفته‌اند..

غرورمو شکستن ،به بلوغ رسیدم.