در اوج عصبانیت، ناتوانی و ناامیدی برایت می‌نویسم.
عزیزم! احوالاتم هیچ خوش نیست و مایلم طی نامه‌ای، خطاب به تو بگویم که اگر تا به اینجای کار نبودی و ندیدی‌ام، چه بهتر که پس از این هم نباشی.
رمقی برای ادامه دادن این بیهودگی برایم نمانده و اگر جرعتش را داشتم، همین جا همه چیز را تمام می‌کردم.
منظورم مسائل بین خودمان نیست؛ چرا که هیچ وقت هیچ مسئله‌ای بین ما دو تا نبوده و هر چه که بوده، ساخته و پرداخته‌ی ذهن خیالباف آدمی بوده که رویای با تو بودن، زندگی را برایش قابل تحمل‌تر می‌کرد.
از جرعت تمام کردن این گه و کثافتی که اسمش را زندگی گذاشته‌اند صحبت می‌کنم.
دلم می‌خواست می‌توانستم همه چیز را بگذارم و اینجا را برای همیشه ترک کنم؛ همان‌ طور که مدت‌هاست خودم را.
چه خوش خیال بودم که فکر می‌کردم می‌توانم تکیه‌گاه، مراقب و دلیل خنده‌هایت باشم؛ من هیچ‌ وقت حتی نزدیک به آن هم نبودم.
گمان می‌کردم تو می‌توانی معنای گمشده‌ی زندگی را به من برگردانی؛ نه که نتوانی، نخواستی و من چه می‌توانستم بکنم جز احترام به نخواستنت؟
دیگر دلم برایت تنگ نمی‌شود، ندیدنت سخت نیست و حالم هم طبق محاسباتم باید رو به بهبودی باشد.
حالا هم می‌خواهم آنقدر از تو دور شوم، که دیگر یادم نیاید روزی چقدر دوستت داشتم و چقدر دلم می‌خواست خنده‌هایت را نوری کنم بر ادامه‌ی مسیر زندگی‌ام. آنقدر دور که یادم نیاید روزی وجود داشتی؛ که روزی وجود داشتم.
نقطه‌ی پایانی برای این نامه در نظر ندارم؛ چرا که نقطه‌ی شروعی برای هیچ چیز نداشتیم.
بگذار همه چیز شبیه تجربه‌ی دیدن آب در بیابانی باشد که همه می‌دانند سراب است اما تو با باور آدمی تشنه که با چشم‌های خودش آب را دیده، چه خواهی کرد؟

رساندی‌ام به نقطه‌ای که دیگر هیچ‌ چیز خوشحالم نکند؛ حالا آمدی که چه بگویی؟
می‌خواهی بدانی بدون تو چگونه‌ام؟ می‌بینی که! بی‌تفاوت‌تر از همیشه.
حالا به لطف تو دیگر نه چیزی قلبم را لمس می‌کند و نه چیزی مغزم را آشفته.
نمی‌دانم اهمیت دادنت را می‌خواستی نشان بدهی یا بی‌اهمیتی‌ام نسبت به خودت را نتوانستی تاب بیاوری که دوباره سر و کله‌ات از ناکجا پیدا شد. هر چه که هست دیگر هیچ چیزی را با تو نمی‌خواهم.
ما هیچ آغازی با هم نداشتیم؛ اما اگر نقطه‌ی پایانی می‌خواهی، بگذار من همین جا آن را تقدیمت کنم.
به امید هرگز ندیدنت.
پایان.

اگر احمق نبودی که گند نمی‌زدی به این همه دوست داشتنم.

من قول داده‌ام به خودم که دیگر سمتت نیایم.
کاش تو این‌بار کاری کنی!

مشتری ثابت کافه که دیگر می‌شود گفت باهم رفیق شده‌ایم، به من می‌گوید با این استایل شبیه جوان‌های ایتالیایی شده‌ای.
همسرش می‌گوید اما به نظر من وایب جوان‌های دهه‌ی سی و چهل ایران را می‌دهد.
دوست مسن‌ترشان می‌خندد و می‌گوید فرق زیادی هم باهم ندارند.
من در تمام طول این مکالمه لبخند می‌زنم و به این فکر می‌کنم که شبیه هرچه که باشم، آن چه «تو» می‌خواستی نبودم!

«علی‌رغم آن‌همه اشتیاق و علاقه اگر قلبش جوانه‌ای نزد، بدانید که شما خاکش نبودید.»

_جاهد ظریف اوغلو

تو می‌توانستی انگیزه‌ی خوبی برای ادامه‌ی همه چیز باشی؛ اما نخواستی و حالا انگار هیچ‌چیز هیچ معنایی ندارد.