در میان درخت ها
بیدم
که جاذبه‌ی زمین را بیشتر فهمیده است!

#گروس_عبدالملکیان
@chem_poem

مصحفی هستم میان مکتب کج‌فهم ها
هر چه می خواهند می‌گویند در تفسیر من...!

#حسین_دهلوی
@chem_poem

پوشانده‌اند صبحِ تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند....

#فاضل_نظری
@chem_poem

روزی به یک درخت جوان گفت کُنده‌ای:
باشد که میزِ گوشه‌ی می‌خانه‌ای شوی!

تا از غمِ زمانه بیابی فراغِ بال
ای کاشکی نشیمنِ پیمانه‌ای شوی

یا این‌که از تو، کاسه ی «تاری» در آورند
شورآفرینِ مطربِ دیوانه‌ای شوی

یا صندوقی کنند تو را، قفل پشتِ قفل
گنجی نهان به سینه‌ی ویرانه‌ای شوی

اما زِ سوزِ سینه دعا می‌کنم تو را
چون من مباد آن‌که «درِ» خانه‌ای شوی!

چون من مباد شعله‌ور و نیمه‌سوخته
روزی قرین ِ آهِ غریبانه‌ای شوی

چون من مباد آن‌که به دستانِ خسته‌ای
در مویِ دخترانِ کسی شانه‌ای شوی

روزی به یک درخت جوان گفت کُنده‌ای:
«باشد که میزِ گوشه‌ی می‌خانه‌ای شوی»

#قطعه
#حسین_جنتی
@chem_poem

هر روز برای مترسک مزرعه
از زندگیم می‌گفتم؛ گندم تعریف می‌کرد:
شب ها که تو خوابی
مترسک تا صبح گریه می‌کند...?

@chem_poem

شاعری وارد دانشکده شد دم در ذوق خود را به «نگهبانی» داد!

به غربت اندر اگر سیم و زر فراوان است
هنوز هم وطن خویش و بیت احزان به!

#ازرقی_هروی
@chem_poem

جای مردانِ سیاست، بنشانید درخت
که هوا تازه شود
به خدا ایمان آرید،
به خدایی که به ما بیلچه داد
تا بکاریم نهال آلو؛
صندلی داد که رویش بنشینیم
و به آواز قمر گوش دهیم.
به خدایی که سماور را
از عدم تا لبِ ایوان آورد
و به پیچک فرمود:
"نرده را زیبا کن!"

#سهراب_سپهری
@chem_poem

گفت: «مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو؟»
مُردم از این هوس ولی قدرت و اختیار کو؟

#حافظ
@chem_poem

انسان آن‌گاه سخن می‌گوید که با اندیشه‌های خود در آشتی و آرام نباشد. و هرگاه دیگر نتواند در تنهاییِ دلِ خود بماند، در لب‌های خود زندگی می‌کند. و صدا، وسیله‌ی انصرافِ خاطر و گذراندنِ وقت است.
و بسیاری از سخنانِ شما اندیشه را نیمه‌جان می‌کنند؛ زیرا که اندیشه پرنده‌ای‌ست آسمانی که در قفسِ سخن شاید به راستی بال‌هایش را باز کند ولی به پرواز در نمی‌آید.

چند سطر از کتابِ #پیامبر از #جبران_خلیل_جبران
@chem_poem