دلیل اینکه بهتون پیام نمیدم این نیست که نمیخوام باهاتون حرف بزنم فقط جدیدا به شدت فوبیای ارتباط برقرار کردن گرفتم ..

ماه به زیباترین حالت تو آسمون داره میدرخشه

\- May 10, 2042.

دارم روی برگه ای که بخاطر کشیدن بیش از حد پاک کن روش نازک شده برات نامه ای مینوسم، که حتی نمی‌دونم قراره به دستت برسه یا نه.
برای اولین بار میخوام حرف هام رو بدون ترس بیان کنم. یکم برات عجیب و ترسناکِ، اما میخوام بخاطر تو انجامش بدم و امیدوارم از پسش بر بیام.
نمی‌دونم این نامه قراره شبیه به نامه معذرت خواهی باشه یا نه. اما فقط میخوام‌ از حرفایی که توی سینم چالشون کردم‌ برات بگم.
بذار اینجوری شروع کنم، متاسفم بابت تمام بی توجهی هایی که بهت کردم، اما راستش چیزی که تو دیدی شبیه به بی توجهی بود و من میتونستم تمام دردت رو با تمام وجودم حس کنم. فکر میکردم ساکت کردن و خفه کردن صدات از درد، بهت کمک می‌کنه. من فقط میخواستم ازت مراقبت کنم، اما مثل اینکه زیادی بهت سخت گرفتم و این باعث شد آسیب ببینی.
متاسفم بخاطر همه ی دردی که بهت دادم. متاسفم که جای انگشت هام رو روی صورتت، وقتی داشتم لب هات رو فشار میدادم و سعی میکردم صدات رو خفه کنم دیدم، اما کاری جز کنترل کردن اشک هام نکردم.
ایوانِ من، من رو ببخش برای همه تنهایی که برات ساختم. من رو ببخش که توی اتاق تاریک و تنگی که برات ساخته بودم تنهات گذاشتم. من رو ببخش که نتونستم مراقبت باشم.
می‌دونم گفتن اینکه "تمام کار هایی که کردم برای آسیب ندیدنت بود. " برات مسخره به نظر میاد، اما می‌دونم تو با قلب بزرگت میتونی منو ببخشی.
لطفا سعی کن من رو ببخشی و من رو کنارت قبول کنی. من حاضرم تمام این‌ بیست سال رو برای رسیدن بهت بدوئم، اگه فقط تو، من رو‌ ببخشی.
لطفا من رو بپذیر و با دیدنم دست هات رو برام باز کنم تا یخ‌های قلبم رو با گرمای تنت ذوب کنم. بهم‌ اجازه بده دستم رو‌ روی اجزای صورتت بکشم و با انگشتم پلک هات رو روی هم بذارم. بهم فرصت بده مژه های بلندت رو لمس کنم و کف دستم رو روی گونت بزارم و خال روی بینیت رو ببوسم.
تمام این بیست سال فاصله، باعث میشه توی قلبم درد طاقت فرسایی رو حس کنم.
با فکر کردن به اینکه تو بیست سال قبل چطور ازم دلگیری و گوشه اتاق تاریک زانوهات رو بغل کردی و لب هات رو برای پس زدن اشکات توی دهنت کشیدی برام عذاب اورد ترین قابیه که ازت توی ذهنم ساختم.
ایوان زخمیِ من، لطفا به لب هام اجازه بده زخم‌ هات رو اِلتیام ببخشن.

For:@Jolimensonge

میدونین هرکی که توی مجازیه درواقع خستست از زندگی واقعیش، وگرنه به اینجا پناه نمیاورد
ولی درواقع اشتباه ترین کاره، چون اینجا حتی از زندگی واقعی بیشتر خستت میکنه.

تنفر.