ایستاده ایم
ولی در نیمه ی تاریکِ ماه

من به قدم زدن زیر باران
به نوشیدن یک قهوه ی تلخ
در کافه ای کوچک
گوشه ای از یک کوچه ی پرت
هوای سرد زمستانی و
درخت های لخت و
دوستی حقیقی
نیاز داشتم

اون بهم توجه نمی‌کرد
بغلم نمی‌کرد. دستم و نمی گرفت
اما می‌گفت « دوستت دارم»

بعضی اتفاقات، فقط یه اتفاق نیستن که می افتن. فرا تر از اتفاقن. انگار قلبت بود که افتاد، انگار اون گلدون عزیزِ مامانت بود که افتاد، انگار قاب عکس یادگاری کسی که دوستش داشتی بود که افتاد و انگار گوشیِ قسطی‌ت بود که افتاد. شکست، شکست، شکست و شکست. مشکل اینجاست که نمیتونی تو قلبت چسب بریزی که قطعاتش بخوره به همدیگه. صد تا گلدون برای مامانت بخری اون گلدون نمیشه. شیشه قاب رو بند بزنی که عکس رو مثل اول نشون نمیده و تو میمونی و قسطای گوشی ای که نداریش.

از عالم و آدم دور شدم
از این و آن
از هرچه که دوست داشتم
و این غم مرا خواهد کشت

من به حرف های نیش دارش عادت کرده بودم
به کوبیده شدن حقیقت های تلخ توی صورتم
به سرزنش هایی که گاهی حقم نبودن
به همه عادت کرده بودم
هیچوقت هم برای اونا گریه نکردم
اما تو فرق داشتی..
تو هیچوقت بهم دندونای تیزت و نشون ندادی...

We fell in love in October,
That's why I love fall.