نباید حاشیه بروید

به تصورم حاشیه را به اشتباه گزینه‌یی مطمئن‌تر یافتم. امنیتی کاذب در محدوده‌ی ذهنی تربیت‌شده از پیش‌فرض‌ها. آشفته‌ام. علت؟
به خودم تشر می‌زنم: «علت چه می‌تواند باشد جز مجذوب حواشی شدن.»

در این حین صدای استاد حقوق مدنی در گوشم می‌پیچد: «نباید حاشیه بروید.»
چرا این را گفت نمی‌دانم؛ همینطور ارتباط آن را به مبحث درس امروز.

اما این را می‌دانم که باید یک بار برای همیشه این حواشی را به بحث بگذارم و پر‌ونده‌اش را ببندم.

باید دوباره برگردم و فایل آفلاین را ببینم و بشنوم. بعد از پایان کلاس می‌خاهم به این گفت‌و‌گوی درونی تا حصول نتیجه ادامه بدهم.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

عجالتن باید بنویسم

گمان می‌کنم نوشتن یکی از والاترین پیوندها با زندگی باشد. با این حال این اواخر با فاصله‌یی معنادار این پیوند را گسسته‌ام.
حتا می‌دانم نوشتن می‌تواند معنایی برای زندگی بیافریند.

اما چرا گاهی به این بی‌معنایی دچار می‌شویم؟

احتمالن:
-این عاطفه‌ی عمیق را گم می‌کنیم.
-به وقفه‌های زمانی میدان می‌دهیم.
-نجات افکارمان را جدی نمی‌گیریم.
-تسلیم افسانه‌ی بی‌اساس استعداد می‌شویم.
-اقتدار آن لحظه‌های نوشتن را از یاد می‌بریم.

پس عجالتن باید بنویسم.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

اشتیاقی از جنس ماندگاری

این روزها قدر و قیمت اشتیاق‌هایم را بیشتر می‌دانم.

اشتیاقِ در مسیر ماندن‌.
اشتیاق انجام کارهایی که باعث می‌شوند گام‌هایم را محکم‌تر بردارم.
و حتا اشتیاق دوام آوردن. (هیچ فکر نمی‌کردم دوام آوردن هم به اشتیاقم بتابد).

هرکجا کمتر خسته و ناامید شدیم بدانیم احتمالن شوق و انگیزه‌یی واقعی‌تر از ناامیدی‌ درونمان ریشه دارد. ریشه‌ها اصولن دوام‌مندند و می‌شود روی پایداری‌شان حساب کرد.
برای اشتیاق‌هایمان مهلت تعیین نکنیم. بگذاریم هیجان‌ها ذره‌ ذره جایشان را به اشتیاق بدهند. با تمام توان پیش برویم. خاهیم دید که چطور زمان و مکان مسیرهای فرعی را به نفعمان به سمت مقصد اصلی هدایت می‌کنند.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

هزارتوی تِست و‌ کلمه

به دست و پای کلمات می‌پیچم. با حسابگری دو دو‌تا چهار‌تا می‌کنم برای انتخاب بهترین کلمه. یک پومودورو تست می‌زنم و بازمی‌گردم به جمله‌ها. این‌بار از سرو‌ته آنها می‌زنم. از دور براندازشان می‌کنم. یک پومودوروی دیگر فرصت باقیست تا برگردم و با عقلی سرد نگاهشان کنم. نه. هنوز نیازمند درنگ بیشتری است.

گاهی شاید نوشتن همین پرسه‌زنی لابه‌لای دقایق و دلایل باشد. دلیلی برای حفظ تعادل بین کارهایی که قلبمان عمیقن برایشان می‌تپد.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

معنایی برای اکنون

داشت از دلخوشی‌هایش می‌گفت. همان کارهایی که به زندگی وصلش می‌کند.

دیگر از یک‌ جایی به بعد صدایش را نمی‌شنیدم. صدای درون سرم بلندتر شده بود: «چقدر سطحی»

پس از درنگی کوتاه شرم‌زده از پیش‌داوریِ نابجا خودگویی می‌آغازد: «این روزها همین که بتوانی کاری معنادار بیافرینی نجات یافته‌یی.»

اصلن مگر می‌شود برای کاری معنادار به بیان چیستی و چگونگی پرداخت؟

هرکس به فراخور روحیات و تفکرات خالق معنایی نجات‌بخش می‌شود و گاهی شاید دوام همین باشد.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

حصارها فرایَم می‌خانند

گاهی در زندگی دلت حصار می‌خاهد. محدوده‌یی از جان‌پناه. حصاری از امن‌ترین‌ها که اجازه‌ی ورود به هیچ ناامنی‌یی را ندهد. انتخاب می‌کنی در آن چهارچوب زیستی متفاوت داشته باشی. بدون روابط اضافی، بدون گفت‌و‌گویی اضافی، بدون هیچ باید و نباید اضافی، و بدون تحمل هر اضافه‌یی که در شرایط عادی خارج از کنترل اتفاق می‌افتد.
از بعضی انتخاب‌ها راضی‌ام. از بعضی هم راضی اما ناامیدم.
این اندیشه است که می‌تواند حصارهای نو بسازد و بعضن حصارهای کهنه را ویران کند. به آنها خوشنودم حتا اگر جایی خسته شوم و کم بیاورم. این انتخاب‌ها به شناخت وا‌می‌داردم.

احتمالن: «تنها می‌خاهد صدای خودش را بیابد.»

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

هنر در رهایی، رهایی در هنر

حرکت در خلوت و رها شدن در جریان شیرین افکار.*

این جمله مجذوبانه پیوندم می‌دهد به جهان هنر و نوشتن.

اینکه:
قاعده‌مندی هنر را مخدوش می‌کند.
اینکه:
هنر در رهایی تجلی می‌یابد.
اینکه:
بی‌قاعدگی در نوشتن بیش از هر هنر دیگری پررنگ است.
اینکه:
جوهره‌ی نوشتن رهایی و آزادی‌ست و فضای ذهنی نویسنده در رهایی‌ست که شکوفا می‌شود.

و در آخر اینکه:
نوشتن در چهارچوب‌ها و قواعد در نهایت محصولی از باید و‌ نبایدها و دور شدن از هر آن چیزی ‌‌است که با حقیقت نویسندگی سازگار نیست.

سحر محمد‌قاسمی

*از کتاب اگر به خودم برگردم | والریا لوئیزلی

#حاشیه‌نگاری
@sahar_mghasemi

تا چه اندازه به اطلاعات دریافتی‌مان متعهدیم؟

دوستی را می‌شناسم که روزانه کتاب‌های توسعه‌فردی متنوعی می‌خاند و از ویدیوها و پادکست‌های آموزشی غافل نمی‌ماند. اما سال‌هاست که در انبوهی از اطلاعات فرو رفته و کاری از پیش نمی‌برد. می‌خاند، می‌بیند، می‌شنود ولی دریغ از کاری سودمند حتا در جزئی‌ترین جنبه‌های زندگی.

‌شاید تنها یک دستورالعمل مشخص برای پایبندی به اطلاعات دریافتی تعیین‌کننده باشد. دستورالعملی شخصی‌سازی شده که می‌تواند به شکلی روش‌مند اجرا شود و طی جریانی پیوسته برآیندی موثر داشته باشد.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi

خودِ واقعی

گاهی از خود‌‌بودن واهمه داریم و تصورات دیگران از ما تا حد یک ارزش برایمان مهم و اساسی جلوه می‌کند.
این نقطه، آغازگر رنجی بی‌پایان است.

سحر محمد‌قاسمی

#جمله
@sahar_mghasemi

اعتبار بخشیدن به نقص‌ها

این روزها بند کرده‌ام به نقص‌هایم، کاستی‌هایم و هر آن چیزی که از کمال دور است و به نقصان نزدیک.
درون هرکدام که می‌روم سرو‌کله‌ی داستانی پیدا می‌شود که نتیجه‌اش شده من امروز. از داستان‌ها و‌ کلنجارهای ذهنی در خلوتم می‌نویسم. گاهی به قصد درمان گاهی هم اندیشه‌ورزی.
این لحظه اما برای بررسی همه جانبه‌ی خویش ذهن مقایسه‌گر را برمی‌گزینم. مقایسه در این خودکاوی‌ها برایم راه‌گشا بوده و احتمالن خواهد بود. مقایسه‌ی عملکرد دیروزم در زندگی، روابط و فعالیت‌هایی که پشت سر گذاشتم با عملکرد امروزم. در جایی خروجی فرسایشی می‌شود و جایی دیگر صعودی.

بیاییم فهرستی از عملکرد دیروز و امروز تهیه کنیم. اگر در این سنجش‌‌گری‌های امروزمان با دیروز کمتر پویشی نبود، بدانیم که در آن بخش مشخص نیازمند سامان‌‌دهی و بازنگری هستیم. این بررسی و مقایسه‌ی عملکرد را در تمام زمینه‌ها از جمله روابط و سلامت جدی بگیریم.
برمی‌گردم به جمله‌ی اول این یادداشت و آن را اصلاح می‌کنم. با فهرستی که تهیه کردم از نقص‌ها نام می‌برم در جهت رفع یا گاهی ویرایش آنها (اعتبار‌بخشی به نقص‌ها) و تلاش برای رسیدن به حتا ذره‌یی پویایی و کمال.
و در آخر تمرین می‌کنم که به فرآیند اعتماد کنم.

سحر محمد‌قاسمی

#یادداشت
@sahar_mghasemi