گوش هایم را می‌گیرم!
چشم هایم را می‌بندم!
زبانم را گاز می‌گیرم!
ولی حریف افکارم نمی‌شوم!
چقدر دردناک است فهمیدن...!
خوش بحال عروسک آویزان به آیینه ماشین، تمام پستی و بلندی زندگیش را فقط می‌رقصد.
کاش زندگی از آخر به اول بود،
پیر بدنیا می‌آمدیم...
آنگاه در رخداد یک عشق جوان می‌شدیم...
سپس کودک معصوم می‌شدیم و در نیم شبه با نوازش های مادر آرام میمردیم....

میدان جنگ پر از سر بود...گویا قاصدک‌ها، آدم فوت کرده بودند!

«به اندازه‌ی کافی خاطره دارم تا قهوه‌ام را به‌تنهایی در کافه‌ای بنوشم که همه آن را خلوت می‌پندارند؛ امّا با آنانی که نیستند شلوغ شده است.»
_محمود درويش.