دردی که بسوزانده جگر درد چه خوانی
هم سخت تر از مرگ روان درد چه دانی
خود مرگ چنین لنگ بیندازد از درد
هی جان بکنی جان بنهی باز بمانی

ت.جهانبخشی****

ای درد برو درد مگر مرگ نداری
ای مرگ چرا ساز و نوازت بگذاری
خود باد مکن چند سری را بشکندی
ای بغض نپیچم که دلی بردی به خواری

تقی جهانبخشی

چون دلهره عشقی که روی زرد دارد هر رخوتی اندیشه با من کرد دارد دیوانه ها کاوشگران پوست شهرند بر بال بکرم زنگ فکر آورد دارد پیچیده در لفافه اینجا هر مسیری برخیز و رفتن راه بی برگرد دارد در امتدادجیغ شهری بی زبانیم نجوا به هر گوش کری سردرد دارد پستوی غصه قصه…

دلم ابری چشمم پا به ماه ! دست و دلم بکار نمی رود ! ازخیال بهاری ات می بارد تنم جان من تا ته خط همراهم دلم بیا ! همه ی آوازت را به گوش خشکیده ام بخوان ! ببین چگونه بغل بغل تنهایی را به آغوش می کشم ! ببین چگونه چشم افتاده ام بیدار که می شود بوسه های…

با کاج زمستان زده ی ما با ریشه ی این خاک حماسه هم دست تبر سازند ! از کال ترین غنچه نگاهی ، خود شاخه اگر سازند بر شورش فرهنگ درختان از صورت دلقکان تاریخ چشمان شرر سازند! سرمستی این شب توهم ‌‌‌‌ ، پاشیده اسید حجم ایمان از صورت یخ زده گل باغ راهی…

دستها بالا نه برای تسلیم برای گره کردن بانگ مرگ در مشتهای خشمگین ! چشمها نه برای اشک برای کاوش کوچه های شهر برای فشردن هر قدم به جای خود در غریبگی پاهای جامانده مان پشت چاردیواری خود به سقف بغضها می رسند! مشتهای باز دستهای فقر را لو می دهند! در دورترین…

برای رسیدن
هربار در خود
آفریده می شوم

شکوه تشییع ام
شوق مرگ
می آفریند...

تقی جهانبخشی

بگذار عمرِ کوتاه ناگفته هایی وابزند ! حرفهای زندانی ساده از دهانِ اسطوره ها بیرون نمی زند! رازهای سنگین برخاسته تر در خلوت سینه ها می لغزد! تلخندها آسوده در قصه های ما نمی رویند! زخمهایمان برجسته تر به خنجر خدا شکم می دهند! خاطرات ناجمع در پوست اندازی…

از خستگی خیال شب بی خیال سر از شانه نگاه برنمی دارد شاید چشمهایی باز فردایی به تاریکی بگویند بر سر آن همه روز چه آورده است... تقی جهانبخشی کتاب باد بر باد