از او پرسیدم چگونه ای؟
جوابم داد:[خورشید روشنایی نمی دهد،شب آرامش نمی آورد،موسیقی گوش را نوازش نمی کند،فیلم ها مسحور نمی کنند،کتاب ها آگاهی نمی دهند،خواب خستگی را از تن بیرون نمی‌کند،بیداری ‌‌‌‌‌پر نیست،غذا ها بی مزه اند،چای یخ می کند،دوستان بیگانه اند،گفتگوها دل خوش نمی کنند،تنفس زنده نمی دارد،آب نمی شوید،دیدار ها تازه نمیکنند،منشآ حیات به قلب نزدیک نیست،ناامیدی ما را از خیالِ زندگی نمی رهاند، امید برایمان کافی نیست،زندگی زنده نیست و نیستی به سراغمان نمی آید.]
Lilac

بعضی از زخم‌ها قدیمی‌اند، بسته شده‌اند، درد نمی‌کنند. اما جای‌شان هنوز هست و هروقت نوازششان می‌کنی، جریانِ دردی خیالی از تنت می‌گذرد و در حافظه‌ات زنده می‌شود.

چیزی از درون به او چنگ میزد،آرامشش را متزلزل میکرد،گمان میکرد دیگر هرگز مانند گذشته روحش آرام نخواهد گرفت.

fly me to the moon
let me play among the stars
let me see what the spring is like on
a Jupiter and Mars

این که جوانی، دوران شادی است، توهمی بیش نیست؛ توهم کسانی است که آن را از دست داده‌اند. اما جوان‌تر ها می‌دانند که بدبخت و بیچاره‌اند چرا که ذهن شان پر است از ایده‌آل‌هایی دروغین که به آن ها تزریق شده است؛ و هر زمان که با واقعیت رو به رو می‌شوند، فقط زخم و درد عایدشان می‌شود.

اسارت بشر‌،سامرست موآم

«سردرگم هستم. با خودم در جنگم. می‌خواهم میان این پریشانی مثل یک‌ انسان بیرون بیایم.»

• اولگا کنیپر / نامه به آنتوان چخوف؛ برگردان احمدپوری

@letterssto

«نور خواهی؟ مستعدّ نور شو!»
_مولانا

حرف هایی که در درون آدم می میرند برای همیشه آنجا میمانند.