از ایستگاه‌هایی که ما مجبوریم در آن‌ها خداحافظی کنیم، متنفرم.

هیچوقت نخواهی دونست که اون، چرا با آرامشِ همراه با غم، به یک جا برای مدت‌ها خیره میشه.

بچه‌ها گوگل‌مپ کار نمیکنه و من کاملا گم شدم در جایی که پیاده تا الان نیومده بودم و الان واااقعا خدا یار و نگهدارم باید باشه تا عکسامو بگیرم?

امیدوارم به مفهومِ «آب از سرم گذشته» توی زندگیتون پی نبرید.

این که انسان‌ها از بچگی گفتن که «چیزی که توی این سن‌ات حس میکنی، فقط به خاطر سن هست و هیجانات کودکی»، باعث میشه هیچوقت نفهمم کدوم یکی از احساساتم واقعیه! من همیشه سردرگمم بین احساساتم و هیچوقت نمیتونم بفهمم غمگینم، عاشقم، دوست دارم و یا چی! لعنت بهشون.

خوب میشه زخم و کبودیات؛

من این روزها تنها تلاشم بر این است که قلبی که حتی وقتی برایت می‌نویسد تندتر می‌تپد را، بُکشم.

نمیگم چرا سینوس کسینوس یاد دادن به ما، میگم چرا چهارتا چیز زندگی راجع به کار پیدا کردن و کارهای بانکی و کلی چیزای مهم دیگه یادمون ندادن؟