اینکه واقعاً به چیزی اعتقاد داری یا تظاهر می‌کنی به چیزی اعتقاد داری، چندان اهمیت ندارد؛
مهم نحوه‌ی زندگی تو است.

اروین یالوم
?@panjerhi

?@panjerhi

?اوقات ابری تغزل

صیدِ مروارید در مُردابِ عادت، مشکل است
کِی به دریا می‌رسد رودی که پایش در گِل است؟

من یقین دارم اصولِ دین به جز توحید نیست؛
هرچه کردی جز طواف خویش، سعیِ باطل است

در پی انسانِ کامل، مَسخ و سرگردان مباش
رهروِ افتان و خیزان در حقیقت کامل است

می‌شود قانع به عطرِ زُلفکی، عقلِ شریف
بوسه و آغوش و دیدار، از کراماتِ دل است

عرشه‌ی متروک کِشتی بود یا پُشتِ نهنگ
آن‌چه عمری فکر می‌کردیم شاید ساحل است!...

#عبدالحمید_ضیایی
?@panjerhi

‍ من بی‌خود و تو بی‌خود ما را که بَرَد خانه؟
من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه؟

در شهر یکی کس را هشیار نمی‌بینم
هر یک بَتَر از دیگر شوریده و دیوانه

جانا به خرابات آ تا لذّتِ جان بینی
جان را چه خوشی باشد بی‌صحبتِ جانانه؟

هر گوشه یکی مستی دستی ز بَرِ دستی
وآن ساقیِ هر هستی با ساغرِ شاهانه

تو وقفِ خراباتی دَخلت مِی و خَرجت مِی
زین وقف به هُشیاران مَسپار یکی دانه

ای لولیِ بَربَط‌زن! تو مست‌تری یا من؟
ای پیشِ چو تو مستی افسونِ من افسانه

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد
در هر نظرش مُضمَر صد گلشن و کاشانه

چون کشتیِ بی‌لنگر کَژ می‌شد و مَژ می‌شد
وز حَسرتِ او مُرده صد عاقل و فرزانه

گفتم: «ز کجایی تو؟» تَسخر زد و گفت: «ای جان!
نیمیم ز تُرکستان، نیمیم ز فَرغانه

نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل
نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

گفتم که: «رفیقی کن با من که منم خویشت»
گفتا که: «بِنَشْناسَم منْ خویشْ ز بیگانه

من بی‌دل و دستارم، در خانه‌ی خَمّارم
یک سینه سخن دارم، هین شرح دهم یا نِه؟»

در حلقه‌ی لنگانی می‌باید لنگیدن
این پند ننوشیدی از خواجه‌ی عُلْیانه

سرمستِ چنان خوبیْ کِی کم بُوَد از چوبی؟
برخاست فَغان آخر از اُستُن حَنّانه

شمس‌ُالحقِ تبریزی! از خلق چه پرهیزی؟
اکنون که درافکندی صد فتنه‌ی فَتّانه

شعر از مولانا
با صدای گندم کرمی
??@panjerhi

Telegram

attach 📎

مرثیهٔ درخت
به محمد مصدّق▪️دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خوابِ بلند و تیرهٔ دریا را
- آشفته و عبوس -
تعبیر می‌کند؟
من می‌شنیدم از لبِ برگ
- این زبانِ سبز -
در خوابِ نیم‌شب که سرودش را
در آبِ جویبار، بدین گونه شسته بود:

- در سوکت ای درختِ تناور!
ای آیتِ خجستهٔ در خویش‌زیستن!
ما را
حتی امانِ گریه ندادند.

من، اولین سپیدهٔ بیدارِ باغ را
- آمیخته به خونِ طراوت -
در خوابِ برگ‌هایِ تو دیدم
من، اولین ترنّمِ مرغانِ صبح را
- بیدار ِ روشنایی ِ رویان ِ رودبار -
در گل‌فشانی تو شنیدم.

دیدند بادها،
کان شاخ و برگ‌هایِ مقدّس
- این سال و سالیان که شبی مرگواره بود -
در سایهٔ حصارِ تو پوسید
دیوار،
دیوارِ بی کرانی ِ تنهاییِ تو -
یا
دیوارِ باستانیِ تردیدهایِ من
نگذاشت شاخه‌های تو دیگر
در خندهٔ سپیده ببالند
حتی،
نگذاشت قمریانِ پریشان
(اینان که مرگ یک گلِ نرگس را
یک ماه پیش‌تر
آن سان گریستند)
در سوک ِ ساکت ِ تو بنالند.

گیرم،
بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موجِ روشناییِ مشرق
- بر نخل‌های تشنهٔ صحرا، يمن، عدن...
یا آب‌های ِ ساحلی ِ نیل -
از بخشش ِ کدام سپیده‌ست
امّا،
من از نگاهِ آینه
- هر چند تیره، تار -
شرمنده‌ام که: آه
در سوکت ای درختِ تناور،
ای آیتِ خجستهٔ در خویش‌زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارور شدن از خویش،
در خاکِ خویش ریشه‌دواندن
ما را
حتی امانِ گریه ندادند.

محمدرضا شفیعی کدکنی
۱۵ اسفند ۱۳۴۵
دفتر «از زبانِ برگ»
#محمد_مصدق
۱۴ اسفند سالروز خاموشی دکتر محمد مصدق
?@panjerhi

✍️ علی رضاقلی

? به مناسبت ۱۴ اسفند
سالگرد درگذشت دکتر مصدق

✅نخست وزیر ما فساد ناپذیر بود. از دوران جوانی هر کجا که بوی فساد می آمد با آن مبارزه می کرد و اگر نمی توانست از آن کناره گیری می نمود، بدین شرط ولایت استان فارس را قبول کرد که دولتیان آن استان وجهی از مردم مطالبه نکنند الا همان مالیات قانونی را.

در زمان نخست وزیری اش که در مجموع بیست و هشت ماه به طول انجامید حقوق نگرفت، به علت رعایت قانون و فساد ناپذیری، نزدیکانش با او دشمن شدند، حتی نزدیکترین اقوامش از گزند تیغ عدالت او در امان نبودند.

هم در رویه مالی فساد ناپذیر بود و هم در رویه آزادی خواهی.

در مجلس رضاشاهی حاضر به سوگند وفاداری به وی نشد که وی را غاصب می دانست.
جایی که در مجلس موسسان کاشانی و حائری زاده به سلطنت پهلوی رای داده بودند، به آن رای نداد و زمانی که می خواستند ماده واحده برای خلع قاجار به مجلس ببرند، پاره ای از وکلای وجیه المله، مثل پیرنیا، از ترس نمی خواستند به مجلس بروند به مستوفی الممالک گفت که "آقا" به توپچی ده سال حقوق می دهند که یک بار توپ در کند، سالیان دراز است که از مشروطه حقوق می گیری، امروز روز دفاع از آن است و نه دفاع از قاجار.

با وجود جو ارعاب و ترس به مجلس رفت، همرزم وی مدرس نیز آنجا بود، مدرس داد می زد که اگر صدهزار رای هم بدهید غیر قانونی ست، مصدق نطق بسیار مستدلی کرد و از قانون، که سعی داشت مردم ایران با آن آشنا شوند، به نیکی دفاع کرد و گفت یک چنین نظام غیرقانونی در زنگبار هم دیده نشده و مورد تمسخر مردم دنیا قرار می گیریم و در داخله هم استبداد موحش تری خواهیم داشت، اگر تکه تکه ام کنند و آقا سیدیعقوب هزار فحش هم به من بدهد آن را قبول نخواهم کرد.

"هم شاه، هم رئیس الوزرا، هم وزیر جنگ و هم فرمانده کل قوا، چنین حکومتی در زنگبار هم نیست، اگر سر من را ببرند و مرا قطعه قطعه و ریز ریزم کنند به این حکومت رای نمی دهم".

و زمانی که پس از کودتا به زندان افتاد، دربار شاهی منتظر تقاضای عفو وی بود، با اینکه سنش از هفتاد گذشته بود و بدنش ناتوان شده بود، ترجیح داد در زندان بماند و از حکومت کودتا چیزی نخواهد و آرمان های مقدس ملت را لوث نکند و این کاری بود که انجام داد.

چهل سال از دوران پهلوی را در جو ارعاب و زندان و نقشه های ترور متوالی گذراند ولی ذره ای از راه راست منحرف نشد.

کنون شاد باشی به خرم بهشت
که یزدانت از داد و مردی سرشت

?منبع: رضاقلی، علی، جامعه شناسی نخبه کشی، نشر نی، چاپ بیست و ششم، ۱۳۸۵، صفحه ۲۱۴ و ۲۱۵
?@panjerhi

سفر مگو که دل از خود سفر نخواهد کرد
اگر منم که دلم بی‌تو سر نخواهد کرد

من و تو پنجره‌های قطار در سفریم
سفر مرا به تو نزدیک‌تر نخواهد کرد

ببر به بی‌هدفی دست بر کمان و ببین
کجاست آنکه دلش را سپر نخواهد کرد

خبرترین خبر روزگار بی خبری‌ست
خوشا که مرگ کسی را خبر نخواهد کرد

مرا به لفظ کهن عیب می‌کنند و رواست
که سینه‌سوخته از «می» حذر نخواهد کرد

#فاضل_نظری
?آن‌ها
?@panjerhi

آزادی یا قدرت

مصطفی ملکیان

اریش فروم می‌گوید کسانی که به داشتن اهمیت می‌دهند برای حفظ ویژگی‌هایی که دارند در زندگی اجتماعی وارد تنازع با دیگران می‌شوند، چون همه نمی‌توانند آنها را داشته باشند.اما کسانی که هویت پویا دارند هیچ وقت با دیگران تنازع ندارند. با این همه، انسانها غالبا هویت پایا دارند و بنابراین وارد تنازع با دیگران می‌شوند و برای غلبه، نیازمند قدرت هستند و کیست که بتواند با همه در تنازع بیفتد و بر همه غلبه کند؟ بنابراین انسانهایی که می‌فهمند، نمی‌توانند بر همه غلبه کنند با یکی آشتی می‌کنند تا با آشتی با او بتوانند با همه تنازع کنند و بدین‌سان خود را به یک مرجع قدرت متصل می‌کنند و آن وقت می‌توانند از نردبان داشتن‌های اجتماعی بالا بروند بدون اینکه با کسانی تنازع کنند.
اما لازمه این کار این است که از آزادی خود صرف نظر کنند.بنابراین سخن در این است که انسان آزادی را فدای قدرت کند یا قدرت را فدای آزادی؟کسانی که طرفدار زندگی داشتنی‌اند همواره از آزادی خود به نفع قدرت صرف نظر می‌کنند و کسانی که طرفدار زندگی بودنی‌اند از قدرت به نفع آزادیِ خود صرف نظر می‌کنند.به نظر فروم، انسانها باید میان این دو انتخاب کنند.البته کسی که پاس آزادی را داشته باشد از قدرت عقب می‌ماند، ولی او که دنبال داشتن‌ها نبود. اریش فروم معتقد است که در طول تاریخ عرفا معمولا به بودن اهمیت می‌دادند و از این رو دچار تنازع نمی‌شدند و به دنبال زندگی صرافت طبع خود بودند.
حالا کسانی که آزادی خود را فروخته‌اند در عالم اخلاق از مرجع قدرت فرمان می‌گیرند، اما کسانی که آزادی را ترجیح دادند از خود فرمان می‌گیرند.اریش فروم می‌گفت مرجع قدرت هم جامعه و افکار عمومی است و هم خدا. بنابراین به نظر او اگر انسان هم از خدا فرمان برد به این دلیل که مرجع قدرت است در واقع آزادی خود را می‌دهد تا چیزی متناسب با عقل و شعور خود(دفع جهنم،جذب بهشت،تقرب به خدا و...)به دست بیاورد،که به این حالت می‌گویند از خود بیگانگی اخلاقی،چون فرد از غیر خود فرمان می‌گیرد و نه به صورت خود انگیخته از درون خود؛ چرا که بخشی از آزادی که فدای مرجع قدرت کرد آزادی اخلاقی بود.
به نظر فروم از این روست که معمولا کم یا بیش اخلاق انسانها اخلاقی است که منبع آن در بیرون است.(به تعبیر شمس بربسته است نه بررُسته)و کم‌اند کسانی که مطابق وجدان اخلاقی خود عمل کنند و وجه تراژدیک زندگی انسان این است که هم آزادی را دوست دارد و هم قدرت را، اما نمی‌تواند به هر دو دست یابد.

روانشناسی اخلاق صفحات 122و 123
?@panjerhi

✍️ آمار نگرش ایرانیان به دین

▫️ نظرسنجی «نگرش ایرانیان به دین» از تاریخ ۱۷ خرداد تا ۱ تیر ۱۳۹۹ به مدت ۱۵ روز انجام گرفت. در این نظرسنجی بیش از ۵۰ هزار پاسخ‌دهنده شرکت کردند و حدود ۹۰٪ پاسخ‌دهندگان ساکن ایران بوده‌اند. یافته‌های این گزارش، دیدگاه افراد باسواد بالای ۱۹ سال ساکن ایران (برابر با ٪۸۵ افراد بزرگسال در ایران) را بازتاب ‌می‌دهد و با سطح اطمینان ۹۵٪ و حاشیه خطای ۵٪ قابل تعمیم به این جمعیت است. این نظرسنجی تلاش کرده است تا نگرش ایرانیان را به دین و موضوعات مرتبط با آن، که در فضای جاری به دلیل محدودیت‌های موجود نمی‌تواند بطور علنی مورد پرسش قرار گیرد، به ‌طریقی روشمند اندازه‌گیری کرده و به ثبت برساند.

▫️  بر اساس نتایج این نظرسنجی، ۷۸٪ ایرانیان به خدا باور دارند. همچنین ۳۷٪ به مفهوم زندگی بعد از مرگ، ۳۰٪ به بهشت و جهنم، ۲۶٪ به جن و ۲۶٪ به ظهور منجی بشریت معتقد هستند. حدود ۲۰٪ از جامعه نیز به هیچ‌یک از این موارد اعتقاد ندارند.

▫️ نتایج این نظرسنجی نشان می‌دهد درحالیکه ۳۲٪ جامعه خود را «مسلمان شیعه» می‌دانند، ۹٪ خود را خداناباور (آتئیست)، ۸٪ معنویت‌گرا، ۷.۵٪ زرتشتی، ۷٪ ندانم‌گرا و ۴.۵٪ خود را مسلمان سنی معرفی می‌کنند. همچنین گرایش به عرفان‌گرایی (تصوف)، انسانیت‌گرایی، مسیحیت و بهائیت در کنار گرایشات دیگر در جامعه ایران حضور دارند. حدود ۲۲٪ جامعه نیز خود را نزدیک به هیچ یک از این گرایشات نمی‌دانند.

▫️ حدود نیمی از جامعه اظهار داشته‌اند که از دین‌داری به بی‌دینی رسیده‌اند. از سوی دیگر باورهای ۴۱٪ از افراد جامعه درباره دین یا بی‌دینی در دوران زندگی‌شان تغییر زیادی نداشته است. همچنین حدود ۶٪ جامعه از یک گرایش دینی به گرایش دینی دیگر تمایل پیدا کرده‌اند.

▫️ برطبق نتایج نظرسنجی، حدود ۶۰٪ جامعه اعلام کرده‌اند که نماز نمی‌خوانند. در مقابل حدود ۴۰٪ جامعه اظهار داشته‌اند که به تناوب مختلف نماز می‌خوانند و از این میزان، بیش از ۲۷٪ جامعه اعلام کرده‌اند که پنج بار در روز نماز می‌خوانند.

▫️ نتایج نظرسنجی نشان می‌دهد که حدود ۶۱٪ افراد جامعه در خانواده‌های «خداباور و مذهبی» و ۳۲٪ جامعه در خانواده‌های «خداباور اما غیرمذهبی» بزرگ شده‌اند. کمتر از ۳٪ جامعه در خانواده‌های «خداناباور» یا «ضدمذهبی» رشد کرده‌اند.

▫️  بر طبق نتایج این نظرسنجی، ۶۸٪ جامعه معتقدند که احکام دینی نباید معیار قانون‌گذاری قرار گیرد حتی اگر دینداران اکثریت مجلس را داشته باشند. در مقابل حدود ۱۵٪ جامعه معتقد است که قوانین باید در هر حال منطبق با احکام دینی باشند.

▫️ بر طبق نتایج این نظرسنجی ۷۱٪ جامعه معتقدند که نهادهای دینی باید خودشان هزینه‌هایشان را تامین کنند. از سوی دیگر ۱۰٪ معتقدند که نهادهای دینی همه مذاهب باید بتوانند کمک‌های دولتی دریافت کنند و ۳.۵٪ جامعه معتقدند که فقط نهادهای اسلامی باید از کمک‌های دولتی بهره‌مند شوند.

▫️  درباره تبلیغات دینی، ۴۱٪ جامعه معتقدند همه ادیان باید بتوانند دین‌شان را در عرصه عمومی تبلیغ کنند درحالیکه حدود ۵٪ جامعه این حق را فقط برای مسلمانان قائل هستند. در مقابل، ۴۲٪ جامعه ترجیح میدهند که تبلیغ تمامی ادیان در عرصه عمومی ممنوع باشد.

▫️ بر طبق نتایج این نظرسنجی، ۵۷٪ جامعه با آموزش تعالیم و تکالیف دینی در مدارس به فرزندانشان مخالف هستند. با این وجود، حدود ۵۴٪ موافق هستند که فرزندانشان در مدرسه با باورهای ادیان مختلف آشنایی پیدا کنند.

▫️ نتایج نظرسنجی نشان می‌دهد بیش از ۷۳٪ جامعه مخالف حجاب اجباری هستند. در مقابل، حدود ۱۲٪ جامعه بر الزامی بودن رعایت حجاب (پوشش موی سر) در عرصه عمومی تاکید دارند. از سوی دیگر ۵۸٪ جامعه اساسا به حجاب اعتقاد ندارند.

▫️حدود ۳۷٪ ایرانیان، با وجود محدودیت‌ها، بطور منظم یا گهگاه مشروبات الکلی می‌نوشند. از سوی دیگر ۵۵٪ جامعه اظهار داشتند که مشروبات الکلی نمی‌خورند. حدود ۸٪ جامعه هم به دلیل عدم امکان خرید آن (عدم دسترسی یا هزینه) مشروبات الکلی مصرف نمی‌کنند.
?@panjerhi

گفته بودی زندگی مجموعه پرهیزهاست
وای بر من که خیالم پیش خیلی چیزهاست

من به فتح شهر می آیم برای وصل تو
ای که فتح سرزمینت حسرت چنگیزهاست

خواب شیرین مرا یاد تو ویران می کند
در دلم هر لحظه از شور تو رستاخیزهاست

چار فصلم را غم و اندوه و ویرانی گرفت
فصل پشت فصل اینجا نوبت پاییزهاست

هیچ کس باور ندارد بودن من را دلم
چون مترسک های غمگین سر جالیزهاست

بنیامین_بهارلو

?@panjerhi