یادت بیار خاطراتی رو که نساختی.

زندگی یعنی : یک سار پرید.

• سهراب سپهری

من متوجه شدم زندگی به شدت شبیه سکس می‌مونه، سکسی که توش نَه‌میخواد، نَه‌میخوای، نَه‌میشه، نه میآی.

یادم تو را فراموش،
یادت مرا در آغوش.

سرمست عشق را ز دو عالم فراغت است
زیرا که دارد او به سر خویش عالمی

*سلمان ساوجی

از ساعت شیشِ غروب هیچی تو خونه تکون نخورده بود جز شعله ی بخاری، مورچه ها و عقربه ی ساعت، حدود سه صبح بود که منم تکون خوردم!
نمیدونم برات پیش اومده یا نه ولی بعضی وقتا با یه نصفه شعر بیدار میشم، نه اینکه شعر گفته باشما، انگار مثلا تو خواب داشتم شعر می‌خوندم یا یه آهنگ پخش میشده که وسطش بیدار شدم، امشبم وقتی بیدار شدم مغزم میخوند: ″چون غنچه با دلِ تنگ″
واسه حافظه، خواهم شدن به بستان چون غنچه با دلِ تنگ، وانجا به نیکنامی پیراهنی دریدن..
گوشیمو برداشتم و سرچ کردم ″چون غنچه با دل تنگ، سهیل نفیسی″ هیچ چیزِ مُفتی که لایق گوش باشه پیدا نشد، تو سرم مرور شد که: آره گیج این همون آلبومیه که با ارزش‌ترین سی‌دی زندگیت بود و گه زدی توش.
به خودم میگم این بحث مناسبی واسه لحظات اول بیداری نیست بیا شطرنج بازی کنیم جاش، بازیِ اول مقابل حریف برزیلی تو چهار حرکت شکست رو قبول میکنم و میخونم: چون غنچه با دلی تنگ! بعد به عنوان سومین فکرِ رسمیِ روز به مرورِ شکستهام می‌پردازم، فکر میکنم بزرگترینش تو دو حرکت اتفاق افتاد، تو حرکت اول به دنیا اومدم و دومیش مات شدن بود!
تو کانال می‌نویسم نمیشد غصه هامو صب بخورم؟!
میرم پیش پنجره، سرده، میخونم: خواهم شدن به بستان! یادم میاد یه خورده گل دارم، دودش میکنم و میشم همون حجمِ رو کاناپه، چون غنچه با دلِ تنگ!
شاید الکی نیست که غصه و قصه اینقدر شبیه همدیگه‌ن.

بلدی به خودت شک کنی؟

بلدی خودتو بغل کنی؟