عادلانه نیست گوشه‌ای از دنیا توی روز دختر به جرمِ دختربودن، خبر(یا حتی شایعه‌ی) کم‌شدنِ یکی از دخترامون رو بشنویم.

می‌خواستم با شادی بیام بنویسم امروز توی پاساژ به‌مناسب روز جهانی دختر گل هدیه گرفتم و چه‌قدر چهره‌ی دخترهایی که گل می‌گرفتن خندون و زیبا بود.
اما با خبر از دست‌دادنِ آرمیتا روبه‌رو شدم که از صمیم قلبم امیدوارم شایعه‌ای بیش نباشه.

چند روزیه که دنیا داره به کامم می‌چرخه.
آخرین باری که این‌طوری از ته دلم خندیده بودم یادم نمیاد.
آخرین باری که از شادیِ زیاد توانایی کنترل‌کردن اشک‌هام رو نداشتم ایضا.
روزهای زیادی منتظرِ رسیدن بودم، رسیدن به یه آرزوی خیلی قدیمی که این اواخر شدیدا خودم رو ازش دور احساس می‌کردم.
اما شد!
اما رسیدم!
و رسیدن، خیلی قشنگ‌تر از چیزی بود که توی تصورم می‌گذشت.
لحظه‌ی رسیدن برای من، بالا و پایین‌پریدن یا فریادزدن نبود، بلندبلند قهقهه‌زدن یا بی‌وقفه گریه‌کردن هم نبود. یه شوک بود، یه توقف توی زمان و دیدن شادیِ آدم‌های نزدیکم که قدرت تجزیه‌ و تحلیلِ رفتارشون رو کاملا از دست داده بودم.
و تا چند ساعت فقط به ابراز شوقِ بی‌اندازه‌شون لبخند می‌زدم.
اما خیلی زیبا و بوسیدنی بود و هست، و هست.
این شورِ زیادِ توی قلبم و این فورانِ انرژی توی روحم اون‌قدر زیاده که از مشکلاتِ خاورمیانه و کشورِ خودم، از حماقتِ عرزشیون، از تفاوت عقیده‌‌ی ریز و درشت شخصیم با خانواده و قص علی هذا خیلی کمتر آزرده می‌شم.
خوبه که علی‌رغمِ مسیرِ پیچ‌در‌پیچی که طی یک‌ سالِ گذشته ازش عبور کردم، بحث‌ها و اعصاب‌خوردی‌های بی‌پایان با کم‌خردترین آدم‌هایی که دیدم، غمِ جان‌گدازِ از دست‌دادن عاشق‌ترین جوون‌ها و اندوهِ تمام‌نشدنیِ زندگی زیر سایه‌ی مرگ، تونستم از پسش بربیام.

و به خودمون فکر کردم.
به خودمون که نه مددکار داشتیم نه روان‌پزشک،
بلکه به‌جاش توی مدارس‌مون، توی تلویزیون‌مون و توی کتاب‌هامون از کودکی، اراجیفِ آخوندهای متعصبِ رادیکال رو دیکته کردن.
به خودمون که وقتی بچه بودیم و حتی درکی از خشم نداشتیم، با آتیش جهنم ترسوندن‌مون.
به خودمون که از بوسیدن، رقصیدن، خندیدن، تنانگی و عشق‌ورزیدن ترسیدیم و به‌جای این‌که کسی درمان‌مون کنه بدتر مریض‌مون کردن.

خوشحالم داریم از این چرخه‌ی معیوب خارج می‌شیم، حتی اگه چرخه‌ی بعدی ابتذال و سطحی‌نگریِ محض باشه.

توی فیلم، مادر احمد برای تفکراتِ تروریستی پسرش ناراحته.
احمد، به‌هزینه‌ی دولت مددکار و روان‌پزشک کنارش داره تا بتونه هجویاتی که آخوندِ مسلمونِ مسجدشون تو مغزش کرده رو فراموش کنه و یه زندگی نرمال داشته باشه.

اگه من دکتر نشدم واقعا واسه سازمان سنجش کشور، عمیقاً متاسف میشم که این نیروی انقلابی رو از دست داد.

یارب این کینه و این ظلمِ دمادم تا کِی
دلِ ایرانی‌، آماجگهِ غم تا کِی
پشتِ احرار به پیشِ سُفها خم تا کِی
ظلمِ ضحاکان‌، در مملکتِ جم تا کِی

- ملک‌الشعرای بهار

و در ادامه و به‌صورت جزئی‌تر
افرادِ به‌اصطلاح روشنی که فکر می‌کنن دیگه حرف‌زدن از زن‌ها کافیه، و باید به هردوجنس به یک اندازه بپردازیم چون در دنیای امروز زن و مرد مصائب یکسان و برابری دارن در بهترین حالت نادان هستن و در ردیف افرادی قرار می‌گیرن که عاشق ادامه‌ی روند مردسالارانه‌ی حال حاضرن.

مردسالاری، ناموس‌پرستی، رفتارهای هوموفوبیک، زورگوییِ پدرسالارانه، کودک‌همسری و فرهنگ‌های لقِ از این دست، هنوز هم شدیدا توی بطن جامعه رواج داره.
انسان‌هایی که در افکار مُروجانِ یک دین هیچ فرقی با اسباب‌بازی کوکی ندارن و هنوز و هرروز دارن بابت تاریک‌اندیشی یک عده متحجر تاوان‌ سنگینی پس می‌دن.
و زن‌ها، کودکان و همجنسگراها در راس افرادی هستن که متحمل سنگین‌ترین هزینه‌ها شدن.

با حذف ۱۱۰۰ رشته‌ی دانشگاهی و همچنین تعویضِ ۲۰۰۰۰ مدیرِ دبستان و دبیرستان، رسماً وارد ماهِ مهر شدیم.