خسته از خنده هاي غمگین..!

اون قلبمو ور داشت گرفت تو دستاش یادم نمیره چقدر دوستم داشت…
تمومه کاراش مزه حرفاش با همه فرق داشت با همه فرق داشت
همه فرق داشت عشقه من اینجوری بود !!
همه فرق داشت یه عشقه واقعی بود…

How beautiful it is to be silent when someone expects you to go crazy

شاید تونستیم شروع کنیم دوباره از نو"

آن شکوفه پژمرده ارغوانی هرروز و هر روز بیشتر از لحظه قبل در خود منحل میشد ، آن همه حس خلأ و پوچی از چه نشئت میگرفت را هم نمیدانست !
اگر میدانست که گمان میکنم شاید اندکی هم میتوانست فکری به آن حالِ درمانده‌‌اش بکند و مراعات کند کمی ، واقعیت آن است که او در خزعبلاتِ افکارش جان میداد‌ !
و هنوز هم آن عادات کذایی را به همراه داشت...
با خود حرف میزد ، آنقدر آن افکار مغشوش را تکرار میکرد که دیگر نایی برای به زبان آوردنِ و پرواز واژه‌ای دیگر در خلا نامیدی حال را نداشت !
نیاز داشت به هم‌نشینی ، گوش شنوایی.. هرچه ! اما کو همنشین ؟ کو گوش شنوایش ؟ نبود ، هیچکس نبود ، چیزی نبود ! تنها خودش بود و خودش ، تنها تر از هر برهه‌ای که در زندگی‌اش وجود داشت...
گویا سرشت زندگیش رو با واژه تنهایی نگاشته بودند و حال تنهایی رفیق همیشگی و وفادارش ، بیشتر از هروقت دگر خودش را به نمایش گذاشته بود ...

فیو جدیدم :