یه اتفاق دیگه بی افته، دیگه نمیتونم هندلشون کنم.

دیگه حتی خودمم نمیدونم چرا دارم تو غم غرق میشم.

امروز فهمیدم رابطه ی من و فیزیک مثل رابطه ی عروس و مادرشوهر عه.

یه وقتایی یه تپش قلبایی میگیرم که نمیدونم به خاطر پروانه هاست یا نه جدی حالم بده‌.

من رو به سارینا که اصرار دارم لاشی نیستم!
همچنان من:

زن من تازه سردردم داشت بهتر میشد، مرسی که ریدی توش.

امروز برای بار n ام بهم ثابت شد جنبه ی باخت ندارم.

روزی که قرصامو گم و گور نکنم از دست خودم و بعد یادمم بره کجا گذاشتم، اون روز روزِ جشن منه.

تاحالا شده انقدر سردرد داشته باشید که حالت تهوع داشته باشید؟