مرا آتشی سوزانده‌ است که تو ندیده‌ای، رنجی به فروپاشی رسانده که هرگز احساسش نکرده‌ای. مرا شکستند و تو دست‌هایت را بر گوش‌هایت فشردی، تا مبادا آزرده‌خاطر شوی. تو از این ویرانه دور شدی که غبارِ غمش روحت را لمس نکند. حالا در این ویرانه، چه‌ چیزی را جست‌و‌جو می‌کنی؟

شبیه ستاره‌ی دنباله‌داری که چشم‌ برهم زدنی تیرگی‌ آسمان را می‌شکافد و محو می‌شود، تنها چیزی که از تو برایم باقی مانده، خاطره‌ی عبورت است؛ خاطره‌ای که هر شب سیاهی پشت پلک‌هایم را روشن می‌کند.

نوشته بود: می‌توانم درکت کنم؛ از شیوه‌های قدیمی انسان‌ برای نابودی خود، دل بستن به رویایی است که از محال بودنش اطمینان دارد.

گاهی مرا انسان صبوری به شمار می‌آوردند و من با یادآوری تمام لحظاتی که چاره‌ای جز صبوری نداشتم، دچار تهوع می‌شدم.

«چطور می‌شود عشق، عشق مقدس و عمیق هیچ قدرتی نداشته باشد؟»

پدران و پسران، ایوان تورگنیف

‏چه می‌شود اگر کمی دیگر بخوابم و همه این مهملات و مزخرفات را فراموش کنم.

کافکا.

میانه‌ی راهی ناآشنا به خود آمد. به خاطر نمی‌آورد به چه علت در آن راه قدم نهاده و دردناک‌تر آن‌که نمی‌دانست چگونه و با کدام توان باید تا انتها دوام بیاورد.

Will we ever meet again, as friends, after so long?
@MimBe_Notes

گمان می‌کردم برای پذیرفتن این رنج آماده‌ام؛ اما به وقتِ رخ دادنش فهمیدم که در بطن اندوه همه‌چیز متفاوت است. آدمیزاد هیچگاه نمی‌داند دقیقا برای چه چیزی باید آماده باشد.

- و اگر عزم کردی از میان آتش عبور کنی، اطمینان حاصل کن که آن سوی شعله‌ها، سراب نیست. -