در ذهن من روزنه های زیادی باز هستند که در انتهای تمامی آنها به تو می‌رسم، کاش اینطور نبود ای دوست داشتنی ترینِ قلبِ من!...

**می‌خواهی ترکم کنی!؟... بکن اما عطر نفس هایت را نگیر، هوای اتمسفرم را نگیر، آرامِ جان من است صدای تو؛ لالایی شب هایم را نگیر...

می‌خواهی ترکم کنی؟!... بکن اما فکر دست هایت را نگیر، خانه ی من است رویای تو؛ کلبه ی چوبیِ زندگانی ام را نگیر...

می‌خواهی ترکم کنی آری؟!... بکن اما یاد بوسه هایت را نگیر، آرامِ جان من است ذکر تو؛ آرامش طوفانم را نگیر...**

مشکیِ چشمانِ تو، گرفت نم نمک جان زِ تنم؛ می‌توانم ز جنون دل به دریا بزنم...

دفنم در قلبِ تیره و تاریکم که مانند یک گور مرا به آغوش می‌کشد، مرا به آغوش می‌کشد و نوازش می‌کند و با لحن آرامِ دلنوازی لب می‌زند: خوشحالم از وداعت؛ تو هیچگاه قرار نبود با روبراهی روبرو شوی پس چه بهتر که ترک کردی این زمانه را که برای حضورت مناسب نبود.
با لبخندِ گریه مانندی نگاهی به قلب کردم، دستی به صورت خود کشیدم و آرام با خود زمزمه کردم: اشخاصی مثل من را اطراف کامل می‌کند، چه حیف برای همان اطراف پوچی بیش نبودم... تو راست می گویی چه بهتر که نباشم

شامگاه رسید و من ماندم و این تاریکیِ پلید
من ماندم و غم نبودنت که هرروز موریانه ی جانم می‌شود؛ حال کجایی تو ای دلربا!؟ آمدی جانم به قربانت ولی حالا کجایی که نوش دارویی برای دردِ من، حال کجایی که انتهای جاده ای بی انتها ایستادم در انتظارِ تلنگری که رها کند مرا ز بندِ تنهایی... شاید روزی رسد که باز تورا بینم، شاید بهشت شود راهی برای رسیدنِ من به تو! پس تا قیامتمان بدرود ای زیبا ترین اهریمنِ تاریخ