قلمویش را به دست گرفت و کمی از رنگ سبز برداشت. اینبار چگونه باید به بومِ سفید جلوی رویش روح میبخشید؟
مثل همیشه پا به سرزمین خیالش گذاشت بلکه موضوع جدیدی پیدا کند اما بومِ خیالش هم مانند تابلوی جلویش سفید و بی روح بود.
سرزمین خیال او همیشه پر بود از ایده ها، موضوع ها و طرح های جدید. اما حالا خالی تر از خالی و بی رنگ و آب بود!
قلمویش را داخل لیوان آب فرو برد و آن را از رنگ سبز پاک کرد.
اینبار تصمیم گرفت خودش را بکشد.
آدمِ تسلیم شدن و جا زدن نبود حتی در کوچکترین موارد مانند نقاشی.
چطور باید خودش را به تصویر میکشید؟
کشیدن چهره اش ایده خوبی به نظر نمیرسید؛ دوستش نداشت.
قلمویش را با پارچه رنگارنگش خشک کرد.
اگر قرار بود خودش را بکشد نیازی به خیال نداشت. خودش بود و خودش در دنیایی واقعی!
پس دخترِ کوچک و مو مشکی ای را تصور کرد که در یک اتاق، با دیوار های سفید و بی روح گیر افتاده بود. درحالی که هیچ، در آن اتاق وجود نداشت.چه چیزی داخل اتاق میکشید؟
گلدان مورد علاقه اش؟ کتاب هایش؟ دوستانش؟
شاید هیچ چیز...
مانند سرزمینِ خیالش، خالی!
درست بود.
او همان دختری بود که زندانی شده در هیچ بود!
دنیایی بی انتها، سفید و خالی!
حالا موضوع جدیدش را پیدا کرده بود.
میخواست واقعیت را به تصویر بکشد، برعکس همیشه که از خیال، برای پر کردن بومش استفاده میکرد!
پس قلمویش را کمی داخل رنگ مشکی فرو برد و شروع کرد.

دوستان متاسفانه من فولدرام لیمیته نمیتونم اد بزنم اگر چنلی دارید پیویم تگ بدید تا جوین بشم✨
@mahurl0w77

خوش اومدید عزیزان??