یعنی می‌فرمایید تا به این‌جای تاریخ به‌اندازه‌ی کافی شنبه نداشتیم که هنوز در قرن بیست و یک هم باید هی شنبه، شنبه؟

در عمق اندوه و رنج pms، لگوبازی‌هام، دسته‌ها و جایزه‌ای که نریمان جون برام خریده بود هم‌زمان رسید:"""""""""?

راستش از من بر نمیاد بچه‌ای رو دوست داشته باشم که تو دوستش نداشتی مامان.

ولی انشالله فردا خودکشی می‌کنم.

امشب که دیگه دیره،

برای این لایحه‌ی حجاب باید دست همه‌ی اصلاح‌طلب‌های خایه‌مال رو ببوسیم که معتقد بودن نه اینا رفتنی نیستن و یه شبه چیزی درست نمی‌شه و باید یواش یواش تغییر ایجاد کرد. شرم کنید از بچه‌هایی که کشته شدن و کشته می‌شن تا شما بتونید خودتون رو مبارز جا بزنید.

سردرد آپشن‌هام رو محدود می‌کنه همیشه. یعنی در طول یک روز باید بین بیرون رفتن و فیلم دیدن و موسیقی گوش دادن و کار کردن با سیستم و گریه کردن یکی رو انتخاب کنم.
که متاسفانه من همیشه گریه رو انتخاب می‌کنم و زندگی رو پشت‌سر، جا می‌ذارم.

از خودم بیزارم. از همه‌ی اتفاقات دورم بیزارم. از این‌که نمی‌تونم جلوی کسشر گفتنم رو بگیرم. از این‌که کثافات شخصیتم جلوی همه می‌ریزه بیرون بیزارم. از این‌که هی می‌گم خودم رو می‌کشم اما نمی‌کشم بیزارم. از زندگی کیریم که نه تموم می‌شه نه می‌ذاره یک نفس، فقط یک نفس راحت بکشم بیزارم. از قرص‌هام بیزارم که نه می‌شه خوردشون نه می‌شه نخوردشون. از صدای توی سرم بیزارم. از این غیرقابل کنترل بودن رفتارم. از چیزی که داره پوستم رو پاره می‌کنه و بیرون می‌جهه. از تحمل کردن همه‌چیز همه‌چیز. توروخدا بس کن. چرا بهتر نمی‌شی. این کابوس کیری چرا تموم نمی‌شه. دست از سرم برنمی‌داره.

بنده واقعا مهره‌ی سوخته‌ی زندگی هستم. درعجبم که دیگران چطور نیستن. همه‌ی من مثل یک کلاف درهم پیچیده، سراسر گرهه. دیگه جواب نمی‌دم. جدی کاری هم نمی‌شه کرد. یک باگ بزرگ. یک کابوس بی‌انتها. یک فاجعه‌ی ادامه‌دار.