چشمهایم طلب اشک می کنند و قلبم درد را فریاد می زند.
نمی دانم شاید بگذرد اما دیر می گذرد، خیلی دیر.
این ماهیچه ی احساسی جوری مرا در حیرت قرار داده است که نه تنها من بلکه تمام اطرافیانم را متعجب کرده است.
اما چه می شود کرد گاهی باید لبخند زد و آغوشی را پذیرفت تا با نبود چیز هایی که در ذهن و تمام وجودت رخنه کرده بودند کنار بیایی.
گاهی باید گذشت و از خاطرات عبور کرد و دانست که گاه در ها بسته می شوند و راه ها به بن‌بست می رسند.
در این وقت گویی همه چیز تیره و تار می شود، باید در کنار خود همراهانی داشته باشی تا به جای تو واقعیت ها را ببینند و عقل تو را که به کل مختل شده است دوباره روشن کنند و دستت را بگیرند و چشمت باشند.

ی.ح

1:04

Sadness  is more bearable with him.

https://t.me/hichiiiu
مال خودمه حمایت؟