کاش آب میشدم میرفتم تو زمین

با انگشت
بر سنگِ قبرِ امید، میکوبید.

برای درکش زیادی جوان و برای تحملش زیادی پیرم

نگاه
از صدای تو ایمن می‌شود
چه مومنانه نامِ مرا آواز می‌کنی

اگر جاى خوبى نيستى در نهايت بايد جابجا بشى، بعيده زمين با اين همه سنگينى بخاطرِ تو تكون بخوره

هرکه شد محرمِ دل در حرمِ یار بماند؛

‌‌‌انگار ‏اَبرویم طناب است و چشمم لباسِ خیس!

‌‏چندتا پیرمرد وایمیسن بالا سرت میگن:
"اون گوشه رو بیشتر بِکن. این دیواره رو صاف کن. بیا بالا خسته شدی. مجید تو برو تو قبر"

با اون زخم، شبیهِ هری پاتری.