Gel artık yok yüreğe dokunan

ولی یه واقعیتی رو می خوام بگم؛ تموم اون روزایی که سرم و می گرفتم بالا و با غرور می گفتم به هیچکس نیاز ندارم، تموم وقتایی که تنهایی رفتم بستنی و قهوه خوردم، تموم ساعت هایی که رویا بافی کردم که تنهایی از پس همه چیز برمیام، تموم اون لحظه هایی که می ترسیدم یه کاری رو انجام بدم اما خب می دیدم هیچ‌ادمی نیست که دستم و بگیره و بگه نترس، تموم اون شبایی که قلبم از استرس و تنهایی تند میزد و جز من و من هیچکس نبود، من فقط وانمود می کردم که نیاز ندارم کسی باشه. اما از عمق روح و وجودم نیاز داشتم کسی باشه که مطمئن باشم حواسش بهم هست و تنها نیستم.

هر آنچه دوست داشتم برای من نماند و رفت
امید آخرین اگر تویی برای من بمان.

-حسین منزوی

عزیزم، من خواب بدی هستم که یک‌شب دیده‌ای، و خوشحالی که فراموشش کرده‌ای. تو کودک گمشده‌ی منی که هزار سال قبل از من ربوده شده‌ای، و هرگز از یاد نمی‌برم گم شده‌ای.

می‌بینی؟ ما انکار همدیگریم. تو حاضر نیستی به یاد بیاوری مرا قبل از رفتنت نبوسیده‌ای، و من حاضر نیستم از یاد ببرم طوری از من گریختی انگار ماندن برایت شکنجه است.

چه بد که حالا برگشته‌ای. حالا که ما دو خاطره‌ی موازی مختلفیم، و دنیای هردوی ما برای همیشه ناقص می‌ماند. این تقدیر نیست، این انتخاب ماست و تاوانی که برای خواستن و نخواستن هم می‌دهیم.

با قطار بعدی می‌روم تا به پرواز بعدی برسی.
شفا در فاصله‌هاست.

-حمید سلیمی

یه جمله ی بی نظیری توی یه کتاب خوندم؛نوشته بود که:

«هر چیزی وقت خودش رو میخواد؛ نه گل قبل از وقتش شکوفه میزنه؛نه خورشید قبل از وقتش غروب میکنه؛ نه پروانه قبل از وقتش از پیله رها میشه؛ نه آسمونِ تاریک قبل از وقتش روشن میشه؛ نه درختا قبل از وقتشون سبز میشن! منتظر بمون چیزی هر آنچه که نیاز داری در زمان درستش ب تو می رسه!»

او نگفت دوستت دارم،
اما نامه اش را اینگونه تمام کرد:
بال تو را میبوسم پرنده قلبم....

-فرانتس کافکا

ای رفیقان چه نشستید به پریشانیِ من 
نوشِ‌تان باد غَمِ تنهایی و ویرانیِ من

??