اینو دوست دارم:

اوُدِعُكَ شَهادَةً مِنّي لَكَ تُقَرِّبُني اِلَيْكَ في يَوْمِ شَفاعَتِكَ.
گواهی و شهادتی را از جانب خود به تو می‌سپارم، تا در روز شفاعتت به تو نزديكم كند.

زیارت امام‌حسین در نیمه‌ی شعبان.
عیدتون مبارک. ☀️

سلام. امسال بی رقابته. سررسید ندارم :( کمک.

ناامنی چیز عجیبیه. الیته نمیدونم اسمش ناامنیه یا چیز دیگه‌ای.
امروز دیدم یکی از دوستام چقدر زیر توییت‌های ملت منشن میذاره. راحت، با پروفایل واقعی و صفحه‌ی باز. مال خودم رو نگاه کردم؛ تقریبا درسالهای اخیر منشن گذاشتن برای اکانت‌ی که نمیشناسم رو به صفر میل می‌کنه. شاید بیش از سه ساله اکانتم پرایوته. نهایت سالی یکی دو نفر رو اکسپت می‌کنم. هرچند وقت یه بار میزنه به سرم که یه بیست نفری رو ریموو کنم. کمتر منشن میذارم. جواب منشن‌ها رو یادم میره بدم. تمایل ندارم با افراد جدیدی دوست و صمیمی بشم. با قدیمی‌ها و صمیمی‌ها محتاطانه‌تر برخورد می‌کنم. شاید نشه گفت همه ش از ناامنیه. نمیدونم. توییتر، مجازی و کلا آدمها برام پررنگ نیستند. سخته. پررنگ‌ کردنشون انگار بهم آسیب میزنه و مغزم یادگرفته چون هنوز بلد نیستی مرز محکم بذاری، یا چون نمیشه مرز محکمی کلا گذاشت، پس فاصله‌تو حفظ کن. در جزیره‌ی خویش بودن چیز عجیبیه. ناراحتش نیستم و اتفاقا تصمیم آرامش‌بخشیه.
اما یک وقتها به آدمهای رها حسرت میخورم. به کسایی که با پروفایل مشخص و اسم واقعی، هرجا بخوان منشن‌شون رو میذارن.

من بارها توی دهن نهنگ افتادم و نجاتم دادی، بارها توی ته چاه انداختنم و بیرونم آوردی، بارها افتادم وسط آتیش و بهم سرد کردی، بارها برام دریا رو شکافتی، بارها سوار کشتی‌م کردی. اما من هنوزم مثل بار اول میترسم گهواره‌ی بچه‌م رو محکم هل بدم. تو برای بار هزارم…

بنگر فؤاد شکسته را، به دَرَت نشسته به التجا
اگرش بِرانی از آستان، کُند آشیان به کدام جا
به سخا و بذل تواش طمع، به عطا و فضلِ تواش رجا
ز پناهِ ظلِّ وسیع تو، هم اگر رود برود کجا
که محیط کون و مکان بُوَد فلکِ ظلالِ تو یا علی

فواد کرمانی

بچه‌ها ایمو فیلتره؟

محتوای فاخر فقط در این کانال

یک بیت شعر بهم بگید لطفا. اگه حالش بود.