زندگی تماما روی شانس بنا شده و تلاش و پشتکار فاقد هرگونه اهمیتیه. هیچ اتفاقی در جهان دیگه نمی‌تونه این دیدگاه من رو عوض کنه.

این انصاف نیست که بعد از مدت‌ها که هوا خنک شده و بارونیه و خواب توی این هوا می‌چسبه، من باید زود بیدار شم که بعدش برم دنبال کار و زندگیم.

کاش اینستاگرام بهم ریمایندر نزنه که یادم بیفته پارسال این موقع موهامو کوتاه کرده بودم و چه کسایی توی زندگی من حضور داشتن که الان ذره‌ای برام ارزش ندارن.

دوستم امشب بهم لقب وطن داد چون بهش حس خونه می‌دم و کسی که ازش انتظار داره هر چیزیو بدونه و بهترین راهو بذاره جلو پاش. دوست داشتم حرفشو؛ ولی به این فکر کردم که کاش برای خودمم همین بودم. نه یه خودسرزنشگرِ پر از خشم.

I was there for you in your darkest times
I was there for you in your darkest night
But I wonder, where were you?
When I was at my worst down on my knees
And you said you had my back
So I wonder, where were you?

انسان موجود عجیبیه. گاهی هیچ دلیلی برای ادامه دادن زندگی نداره؛ ولی همچنان به دلیلی که خودشم نمی‌دونه چیه که بند وصلش به این زندگیه، داره ادامه می‌ده.

Only hate the road when you're missing home

دارم هر روز مطمئن‌تر از قبل می‌شم که حتی برای سر زدن کوتاه هم به اون مملکت برنگردم. ایرانی بودن و موندن چیزیه که گریبان ما رو تا آخر عمر گرفته و برنامه ریختن و بهم خوردنش چیزیه که براش همیشه آماده‌ایم؛ ولی آماده بودن دلیل نمی‌شه تا مدت‌ها خودخوری نکنیم.

جایی نوشته بود:
« و اما من، هرگز به جایی که از رنج آن گریخته‌ام، باز نمی‌گردم. »